“ไม่ต้องกล่าววถึงเรื่องที่อุปกรณ์อมตะระดับจอมราชันประเภทกระบี่ล้ำค่ากว่าศาสตราชนิดอื่นๆ…ต่อให้เป็นอุปกรณ์อมตะระดับจอมราชันที่ด้อยคุณภาพที่สุดในคฤหาสน์เฉวียนโยว แต่ถ้าข้าจำไม่ผิดดูเหมือนว่ามันจะสนนราคาอยู่ที่ 1,000,000,000 ผลึกอมตะระดับสูงไม่ใช่รึ?”
กล่าวถึงท้ายประโยคมุมปากหวงเจียหลงก็ยกยิ้มแสยะน่าขัน “แถมนั่นยังเป็นราคาขั้นต่ำ…เพราะไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องอุปกรณ์อมตะระดับจอมราชันไร้ตลาดอันใด ก็คงไม่มีผู้ใดที่ครอบครองมันคิดจะขายออกไปให้โง่!”
ภายในแดนสวรรค์ใต้นั้น ไม่เคยปรากฏมาก่อนว่ามีใครสามารถซื้อหาอุปกรณ์อมตะระดับจอมราชันได้ด้วยทรัพย์สิน ถึงแม้อุปกรณ์อมตะระดับจอมราชันจะมีราคากลาง แต่ทว่านั่นก็เป็นราคาที่เสนออกมาตามมูลค่าของมันเท่านั้น
และราคาของมันยังสูงกว่าอุปกรณ์อมตะระดับราชาเป็นหมื่นเท่า!
ดุจเดียวกับมูลค่าของอุปกรณ์อมตะระดับราชาที่สูงกว่าอุปกรณ์อมตะระดับขุนนางหมื่นเท่า!
“มิผิด! ยังจะมีใครโง่งมรับข้อเสนอซื้อที่ต่ำจนน่าสมเพชเช่นนี้ได้ลงคอ! ตาแก่นั่นเห็นชายหนุ่มทั้งคู่เป็นตัวโง่งมจริงๆ?!”
“เท่าที่ข้ารู้มาร้านหินดิบร้านนี้เหมือนจะเป็นทรัพย์ส่วนพระองค์ขององค์ชาย 9 ของประเทศตันจี้เรา…และองค์ชาย 9 ผู้นี้ก็นับว่าเป็นผู้ที่มีหัวการค้ามากที่สุด…”
