“ดูเหมือนว่าชายชราเคราขาวนั่นจักเป็นคนขององค์ชาย 9 และไม่พ้นได้รับคำสั่งจากองค์ชาย 9 ให้กดราคาชายหนุ่มทั้งสองที่เล่นพนันหินดิบนั่นเป็นแน่ หมายทำกำไรให้ได้มากที่สุด!”
“เหอะๆ แต่ถ้าหากองค์ชาย 9 คิดยืนกรานจะเอาของให้จงได้ขึ้นมา…ข้าเกรงว่าเจ้าหนู 2 คนนั่นก็คงไม่อาจแข็งข้อต่อต้านได้น่ะสิ เพราะสุดท้ายแล้วเบื้องหลังองค์ชาย 9 ก็คือตระกูลราชวงศ์ของประเทศตันจี้เรา!!”
“เฮ่อ…คนไม่ผิด ผิดที่ครอบครองหยกโดยแท้”
…
ตอนนี้คนภายในร้านพอตระหนักได้ว่าร้านนี้ใครเป็นเจ้าของ ก็พากันมองไปยังต้วนหลิงเทียนและหวงเจียหลงด้วยสายยตาเห็นใจ บ้างก็เวทนาสงสาร
และฟังจากบทสนทนาที่พวกมันพูดคุยกัน เห็นได้ชัดว่าทั้งหมดรู้สึกว่าต้วนหลิงเทียนกับหวงเจียหลงนั้น เสมือนลูกแกะน้อยสองตัวที่พลัดหลงเข้ามาในรังหมาป่าอย่างไรอย่างนั้น! ถึงแม้จะได้กระบี่อมตะจอมราชันมาแล้วอย่างไร…สุดท้ายก็ไม่พ้นถูกบังคับให้ขายด้วยราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดิน…
ทว่าทันใดนั้นเอง
ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ!
…
เสียงฝีเท้ามั่นคงหนักแน่นหนึ่งดังขึ้น ชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีขาวค่อยๆเยื้องย่างเข้ามาในร้านอย่างไม่รีบไม่ร้อน
“ขออภัยด้วยท่านลูกค้า พอดีวันนี้ทางร้านของเราคิดปิดกิจการเป็นการชั่วคราว…หากท่านลูกค้าคิดเล่นพนันหิน รบกวนท่านลูกค้าไปใช้บริการร้านอื่นก่อนเถอะ ทางเราต้องขอภัยในความไม่สะดวกด้วย…”
