“ท่านพ่อนี่คือน้องต้วน ท่านเองก็เคยเห็นแล้ว”
เมื่อหวงเจียหลงเหินร่างมาถึง มันก็แนะนำต้วนหลิงเทียนให้หวงเฟยเหยี่ยนรู้จักก่อน
หวงเฟยเหยี่ยนเองก็มองต้วนหลิงเทียนตั้งแต่แรก พอเห็นต้วนหลิงเทียนเข้ามาและได้ยินคำแนะนำจากลูกชาย มันก็รีบกล่าวคำทักทายด้วยรอยยิ้มทันที
“สหายน้อยต้วนพวกเราพบกันอีกแล้ว”
รอยยิ้มกับคำทักทายของหวยเฟยเหยี่ยนนั้น แลดูสบายๆเป็นกันเอง ไม่ได้วางตัวในฐานะเจ้าเมืองหรือผู้อาวุโสอะไรแม้แต่น้อย
ท่าทางเสมือนพบปะกับคนในระดับที่เท่าเทียมกัน
และเรื่องนี้ก็ทำให้ต้วนหลิงเทียนรู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก
“เจ้าเมืองหวง ข้ากับพี่เจียหลงเป็นสหายกัน เช่นนั้นท่านเรียกข้าว่าหลิงเทียนเฉยๆก็ได้”
ต้วนหลิงเทียนแย้มยิ้มกล่าวตอบ
“ฮ่าๆๆ…ได้! แต่ให้ข้าเรียกว่าหลิงเทียนก็ฟังดูแปลกพิกล เช่นนั้นให้ข้าเรียกเจ้าเสี่ยวเทียนเถอะ อย่างไรเสียด้วยอายุของเจ้า การที่ข้าเรียกหาเจ้าเช่นนี้ก็ไม่ถือว่าเอาเปรียบเจ้าแต่อย่างใด”
หวงเฟยเหยี่ยนหัวเราะกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย และวาจาเพียงไม่กี่คำของมันก็สามารถลดระห่างได้มาก
“เสี่ยวเทียนนี่คือผู้เฒ่าโม่ เป็นดั่งบิดาบุญธรรมของข้า และยังเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับท่านพ่อของข้าอีกด้วย ส่วนนี่ไป๋กัง สหายที่ข้าเห็นไม่ต่างอะไรจากน้องชายแท้ๆ เจ้าเรียกว่าอาไป๋ก็ได้”
