หลังจากนั้นพอต้วนหลิงเทียนกับหลิวก่วงหลินเดินเข้าประตูมา ทหารเฝ้าประตูก็รีบก้าวอาดๆขึ้นมาจากด้านหลัง ไปคอยนำทางให้ต้วนหลิงเทียน
หลังเดินผ่านประตูหน้าจวนมาได้สักพัก ต้วนหลิงเทียนก็หันรีหันขวางชมสภาพภายในจวน และพบว่าแม้จวนหลังนี้จะแลดูด้อยกว่าพระราชวังหลวงอยู่บ้าง ทว่าในพระราชวังหลวงตกแต่งอย่างไร ที่นี่ก็มีคล้ายๆกัน
ดั่งนกกระจอกที่แม้จะตัวเล็ก แต่ก็มีอวัยวะครบถ้วน
นี่เป็นความประทับใจแรกสำหรับต้วนหลิงเทียนที่ได้ชมที่ทางภายในจวน
และหลังเดินผ่านมาถึงสวนหย่อมกลางจวนที่แลดูสะอาดสะอ้านคล้ายพึ่งจะทำการปรับปรุงมาหยกๆ กอปรกับกลิ่นหอมจากบุปผานานาพรรณที่ตลบอลอวลไปทั่ว ก็ทำให้ต้วนหลิงเทียนรู้สึกสดชื่นเจริญตาไม่น้อย
นอกจากนั้นยังมีเสียงน้ำไหลแว่วดังมาไกลๆ พาลให้ใจรู้สึกสงบผ่อนคลาย บังเกิดอาการอยากทิ้งตัวลงนอนอยู่บ้าง
“อั้ย! น้องต้วน…ข้าคิดจะไปหาท่านอยู่พอดี ไม่นึกเลยว่าท่านจะเป็นฝ่ายมาหาข้าก่อน!”
หลังจากทหารเฝ้าประตูพาต้วนหลิงเทียนมาถึงประตูหน้าเรือนใหญ่หลังหนึ่ง และประกาศการมาถึงของต้วนหลิงเทียนออกไปได้ไม่ทันไร หวงเจียหลงก็เปิดประตูก้าวอาดๆมาต้อนรับต้วนหลิงเทียนด้วยตัวเอง จากนั้นก็เชื้อเชิญต้วนหลิงเทียนกับหลิ่วกวงหลินเข้าเรือนอย่างมากอัธยาศัย
“พี่เจียหลงคิดจะไปหาข้าเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนที่เดินตามเข้ามาสักพัก ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย
