ในเมื่อเขาไม่คิดจะปิดบังงเรื่องนี้กับฮ่องเต้ฝูชิว เช่นนั้นต่อหน้าหวงเจียหลงเขาก็ไร้ความจำเป็นใดๆที่จะต้องปิดบังอีกฝ่าย
“โอสถเฉียนจิน?”
หวงเจียหลง “น้องต้วน ท่านจะเอาโอสถเฉียนจินไปทำอะไรหรือ เพราะไม่ว่าจะเป็นท่านหรือก่วงหลิน โอสถเฉียนจินก็ไม่น่าจะมีประโยชน์อะไรแล้วนี่นา?”
ขณะกล่าวประโยคนี้หวงเจียหลงก็ละสายตาออกจากต้วนหลิงเทียนหันไปมองหลิวก่วงหลินเล็กน้อย ค่อยวกกลับมามองต้วนหลิงเทียนต่อ
“ก็ใช่ที่มันไม่มีประโยชน์กับก่วงหลิน แต่มันมีประโยชน์กับข้า”
พอต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคำ เขาก็เลือกที่จะระงับพลังลึกล้ำของทองเทพสุดลี้ลับ และปล่อยให้กลิ่นอายพลังของเขาแผ่ออกมาจากร่างต่อหน้าต่อตาหวงเจียหลง
“เฮ่ย…นี่มัน”
พอสัมผัสได้ถึงงกลิ่นอายพลังของต้วนหลิงเทียนที่แผ่ออกมาจากร่างแล้วกำจายไปในบรรยากาศ หวงเจียหลงก็ถึงกับสะดุ้งโหยง โพล่งคำออกมาอย่างตกใจ และยังยืนเหวอตาเบิกกว้างปากอ้าค้างไปอยู่นานกว่าจะรู้สึกตัว
และในขณะที่หวงเจียหลงกำลังตกตะลึงหน้าเหวอ ในใจของมันก็ยังเหมือนมีมรสุมโหมกระหน่ำครั้งใหญ่
สวรรค์!
น้องต้วนที่ยืนอยู่เบื้องหน้ามัน ที่แท้ยังเป็นแค่ยอดเซียนอมตะขั้นสวรรค์งั้นรึ!?
มัน…ที่แท้ถูกยอดเซียนอมตะขั้นสวรรค์ทุบตีจนสิ้นท่าในกระบวนท่าเดียวกลางสังเวียนประลองสวรรค์ใต้มาหรือ?!
“น้องต้วน…ท่าน…ท่าน”
