จากนั้นพอหวงเจียหลงดึงสติให้กลับมาอยู่กับร่องกับรอยได้แล้ว มันก็มองไปยังต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาว่างเปล่า ทำราวกับพึ่งเคยพบเคยเห็นต้วนหลิงเทียนเป็นครั้งแรก
“ตอนนี้พี่เจียหลงคงพอจะรับทราบแล้วใช่ไหม ว่าโอสถเฉียนจินมันมีประโยชน์กับข้ายังไง…”
ต้วนหลิงเทียนมองหวงเจียหลงพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มสนุกสนาน
หวงเจียหลงพยักหน้ารับอย่างเหรอหรา จากนั้นมุมปากก็เริ่มคลี่ยิ้มขื่นขม “ข้าไม่คิดเลย…ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าน้องต้วนท่านที่แท้จะยังเป็นแค่ยอดเซียนอมตะขั้นสวรรค์เท่านั้น…ให้ตายเถอะขั้นสวรรค์!”
“น้องต้วน นี่ถ้าหากท่านทะลวงถึงยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดล่ะก็…ข้าว่าในบรรดายอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดนับหมื่นที่จะเข้าสู่แดนสวรรค์ใต้โบราณในอีกครึ่งปีหลังจากนี้ ท่านก็สมควรแข็งแกร่งเป็นอันดับต้นๆ…”
หลังกล่าวจบคำ หวงเจียหลงก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาดังเฮือก
“ยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดนับหมื่น?”
ทว่าด้านต้วนหลิงเทียนนั้น อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงกับคำพูดดังกล่าวของหวงเจียหลง
ถึงแม้เขาจะรู้ว่าหลังจากนี้อีกครึ่งปีจะถึงเวลาที่แดนสวรรค์ใต้โบราณจะเปิดออกโดย 3 นิกาย 2 ตระกูล และถึงแม้ในประเทศฝูชิวก็มียอดเซียนอมตะ 9 คนที่ได้รับเลือก แต่ก็สมควรมีคนจากประเทศและขุมกำลังอื่นๆอีกไม่น้อย…
ทว่าเขาไม่คิดไม่ฝันเลย ว่าจำนวนยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุด ที่จะเข้าไปต่อสู้ช่วงชิงโอกาสวาสนาภายในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับต่ำนั้น…จะมีเรือนหมื่น!
