WSST ตอนที่ 2,947 : โอสถเฉียนจิน
“การตายของหลี่เวยล้วนแล้วแต่เป็นผลจากการกระทำของตัวมันทั้งสิ้น…เช่นนั้นเรื่องราวครั้งนี้ก็ให้ถือว่าจบสิ้นลงแต่เพียงเท่านี้เถอะ”
หูหลินอี้ประกาศคำตัดสินออกมาเสียงดังฟังชัด เป็นอันว่าเรื่องราวได้ยุติลงแล้ว
“ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่ง!”
หวงเจียหลงยกมือขึ้นประสานพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม ต้วนหลิงเทียนก็ยกมือขึ้นมาป้องประสานให้หูหลินอี้คราหนึ่งก่อนจะจากไป
หลังจากที่พวกต้วนหลิงเทียนจากไปหมดแล้ว หูหลินอี้ก็หันไปมองสนมหลันที่กำลังร้องห่มร้องไห้ปานใจจะขาดข้างร่างหลี่เวย พลางกล่าวออกด้วยน้ำเสียงทอดถอน “สนมรักของข้า คนตายมิอาจฟื้นคืน…เจ้าระงับความเศร้าโศกเถอะ”
ได้ยินวาจาปลอบใจดังกล่าวของหูหลินอี้ สนมหลันก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นนางก็ก้มหน้าลง หากทว่าบนใบหน้ากลับปรากฏความเยียบเย็นประหนึ่งมีชั้นน้ำแข็งเคลือบ
ถึงแม้นางจะรู้แต่แรกแล้วว่าผลไม่พ้นผลต้องออกมาอีหร็อบนี้ แต่อย่างไรก็ตามพอได้ฟังวาจาตัดสินจากปากของชายที่นางร่วมเตียงด้วยทุกคืน หัวใจของนางยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหน็บหนาวขึ้นมา
“ฝ่าบาท หม่อมฉันขอกลับบ้านไปไว้ทุกข์สักพักนะเพคะ…หม่อมฉันคิดจัดพิธีศพให้พี่ใหญ่ด้วยตัวเอง…”
หลังสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สนมหลันที่ก้มหน้าอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมากล่าวคำกับฮ่องเต้ฝูชิวด้วยใบหน้าชวนให้เวทนาจับใจ ความเย็นชาใดๆสาบสูญไปหมดสิ้น
“ตามใจเจ้า”
หูหลินอี้พยักหน้าเห็นด้วย
