ซูเฟิงยื่นมือไปรับหินมาถือไว้ จากนั้นก็ลองเร่งเร้าพลังส่วนหนึ่งหมายบีบทำลายหินดู หากแต่หินในมือกลับไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ
สุดท้ายมันก็ค่อยๆเพิ่มแรงและกำลังที่ใช้บีบหินดู ทว่าหลังจากใช้พลังทั้งหมดก็แล้ว แต่หินดังกล่าวก็ไม่สะเทือนแม้แต่น้อย ไร้ซึ่งร่องรอยบุบสลาย กลับเป็นมือเหี่ยวๆของมันที่เริ่มปวดแปลบขึ้นมา!
อีกทั้งหลังพยายามลองแผ่สำนึกเทวะไปตรวจสอบดู มันก็ไม่อาจค้นพบความวิเศษใดๆของหินก้อนนี้ได้เลย
“ช่างเป็นหินประหลาดโดยแท้”
สุดท้ายซูเฟิงก็ส่ายหัวไปมาอย่างจนปัญญา ค่อยยื่นส่งหินคืนให้ต้วนหลิงเทียน
“ดูเหมือนว่าหูเลี่ยผู้นั้นจะไม่ได้โกหกจริงๆ กระทั่งตัวตนขอบเขตขุนนางอมตะ 10 ทิศยังไม่อาจสร้างได้แม้แต่รอยขีดข่วน”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มบางๆ พลางโยนหินส่งๆเก็บเข้าแหวนพื้นที่ไป
แต่ต้นจนจบเขาไม่ได้กลัวซูเฟิงจะล่วงรู้ถึงความสำคัญของหินก้อนนี้เลย
ล้อกันเล่นหรือไร
เดิมทีทองเทพสุดลี้ลับขั้นแรกนั้น กระทั่งเซี่ยเจี๋ย จากดินแดนแห่งทวยเทพยังทำราวกับไม่รู้จักด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร และนั่นก็คือตัวตนที่อยู่เหนือกว่าตัวตนใดๆในระนาบเทวโลกทั้งมวล
ซูเฟิงที่เป็นเพียงขุนนางอมตะ 10 ทิศ จะไปรู้จักทองเทพสุดลี้ลับ กระทั่งค้นพบความไม่ธรรมดาของมันได้อย่างไร…
นอกจากนี้เขายังมีทองเทพสุดลี้ลับขั้นที่ 2 และเพลิงเทพโกลาหลขั้นที่ 3 อยู่กับตัว เขาจึงได้รับรู้ข้อมูลบางอย่างมา
