เมื่อเห็นว่าเวลาใกล้จะล่วงเลยไปครบครึ่งชั่วยามเต็มที แต่ก็ไร้แม้แต่เงาผู้ใดเฉียดเข้าไปใกล้สังเวียนของหวงเจียหลง ผู้คนก็รู้สึกว่าสิทธิ์ที่ 2 ได้ถูกกำหนดให้เป็นของหวงเจียหลงแน่แล้ว
ทว่าทันใดนั้นเอง
ฟุ่บบ!
ร่างต้วนหลิงเทียนที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์พลันไหววูบ คนเหินทะยานเข้าสู่สังเวียนที่หวงเจียหลงนั่งหลับตาขัดสมาธิไปอย่างไม่รีบไม่ร้อน ก่อนจะไปหยุดลอยเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย
และเมื่อร่างต้วนหลิงเทียนเหินลุมาถึง หวงเจียหลงที่แต่เดิมนั่งหลับตาขัดสมาธิรอคอยเวลา ก็พลันลืมตาขึ้นมาทันที ขณะเดียวกันก็ชักสายตาประหลาดใจมองจ้องต้วนหลิงเทียนเบื้องหน้า
หากว่าผู้ที่ขึ้นมาท้าทายเป็นองค์ชาย 4 ของประเทศฝูชิว มันจะไม่แปลกใจอะไรสักนิด
ทว่าบัดนี้ ผู้ที่ปรากฏตัวขึ้นมาท้าทายมัน กลับเป็นชายหนุ่มที่มันไม่เคยพบเห็นมาก่อน และพอสำนึกเทวะแผ่ออกไปสำรวจตรวจสอบโดยไม่รู้ตัว มันก็พบได้ทันทีว่าอีกฝ่ายยังมีอายุไม่ถึงร้อยปี!
“เจ้า…คิดท้าทายข้าหรือ?”
จังหวะนี้หวงเจียหลงอดไม่ได้ที่จะมองถามต้วนหลิงเทียนด้วยน้ำเสียงสายตาประหลาดใจ “เจ้าคิดว่า…เจ้าที่อายุไม่ถึงร้อยปี จะสู้ข้าได้จริงๆ?”
ลูกตาหวงเจียหลงหยีลงเผยประกายคมกล้า จี้ถามต้วนหลิงเทียน
