คล้ายทั้งหมด…มันขึ้นมาเพื่อเฝ้ารอให้เวลาผ่านพ้นไปครบครึ่งชั่วยามก็เท่านั้น!
“สมแล้วที่เป็นบุตรชายคนที่ 4 ของเจ้าเมืองหวง…เพียงลงสนามก็ชนะโดยมิต้องสู้รบ…ข้าเกรงว่าคงไม่มีผู้ใดขวัญกล้าขึ้นไปท้าชิงมันแน่นอน”
“เหอะๆ ยังจะมีใครแส่หาความอัปยศกันเล่า เกรงว่าในประเทศฝูชิวเรายามนี้ ผู้ที่จะต่อกรรับมือหวงเจียหลงได้ เห็นทีจะมีก็แต่องค์ชาย 4 เพียงผู้เดียว!”
“มิผิด องค์ชาย 4 ไม่มา ยังจะมีผู้ใดหาญกล้าขึ้นไปลุย!”
.. .
ท่ามกลางสายตาของผู้คน หวงเจียหลง ที่ขึ้นสังเวียนไป ก็ขัดสมาธิหลับตากลางหาวอย่างสงบ จนเวลาค่อยๆไหลผ่านไปเรื่อยๆ ไม่ทันไรก็ใกล้ครบครึ่งชั่วยามแล้ว
ขณะเดียวกันผู้คนที่นั่งใกล้ๆกับเจ้าเมืองหวง ก็เริ่มกล่าวคำแสดงความยินดีล่วงหน้า ยกย่องหวงเจียหลงกันไม่ขาดปาก พลังฝีมือเลิศล้ำจนสะกดผู้คนได้ชะงัดบ้าง ร้ายกาจถึงขั้นได้ชัยโดยไม่ต้องสู้บ้าง…
ในเรื่องนี้หวงเหยี่ยนเฟยเพียงพยักหน้ารับทราบอย่างไม่ยินดียินร้ายใดๆ แลดูไม่มีความอ่อนน้อมถ่อมตนหากแต่ก็ไม่ได้ถือดีจนเกินงาม ตรงกันข้ามกับผู้นำสกุลเหอโดยสิ้นเชิง
“ดูเหมือนจะไม่มีผู้ใดท้าทายบุตรชายเจ้าเมืองหวงแล้วจริงๆ…”
“อีกมินานสิทธิ์เข้าสู่แดนสวรรค์ใต้โบราณระดับต่ำก็จะหดหายไปอีกสิทธิ์แล้วสินะ…”
…
