“นี่ใช่ที่เขาเรียกกันว่าลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือใช่หรือไม่? มารดามันเถอะไอ้หนูนี่มันห้าวแท้ มันกล้าพูดออกมาได้อย่างไร!?”
“เหอะๆ เหลวไหล! เลอะเทอะยิ่ง!!”
……
วาจาดังกล่าวของต้วนหลิงเทียนทำให้ผู้คนมากมายอดไม่ไหวที่จะหัวเราะเยาะออกมา ยังกล่าวค่อนแคะกันไปสนุกปาก สายตาที่ใช้มองต้วนหลิงเทียนบัดนี้ทำราวกับมองตัวโง่งม
อย่างไรก็ตาม หวงเจียหลง ผู้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โดยตรง ไม่อาจหัวเราะอะไรออกมาได้เต็มปาก
เพราะยามมันมองพินิจร่างชายหนุ่มชุดม่วงเบื้องหน้า มันเห็นก็แต่ความสงบเฉยเมยในแววตาของอีกฝ่าย ราวกับอีกฝ่ายไม่ได้ยึดถือมันเป็นจริงจังอันใด
โดยทั่วไปแล้ว ผู้ที่สามารถกระทำแบบนี้ได้ หากไม่หยิ่งผยองลำพองจนเกินตัว ก็เป็นผู้ที่มีปัญหากับสมอง แต่ทว่ายังมีอีกกรณีหนึ่ง…นั่นคืออีกฝ่ายพลังฝีมือกล้าแข็งจริงๆ!
และไม่ว่ามันจะมองพินิจชายหนุ่มชุดม่วงเบื้องหน้ามุมใดหรือท่าไหน มันก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่คล้ายคนหยิ่งผยองลำพองตัวหรือมีปัญหากับสมองใดๆ…
ขวับ!
และในขณะที่หลายๆคนกำลังหัวเราะเยาะต้วนหลิงเทียนอยู่นั้น ก็ปรากฏร่มคันหนึ่งถือไว้ในมือต้วนหลิงเทียน
และร่มที่ดูเหมือนจะผุดโผล่ออกมาจากอากาศธาตุคันนี้ ก็คือหนึ่งในอุปกรณ์อมตะระดับราชา ที่เขาได้มาจากโลกใบเล็กของ ตู้เฟย กูป๋อฮ่วนเอ๋อที่เป็นตัวตนขอบเขตราชาอมตะเหลือทิ้งไว้
