“เจ้าเมืองตู้อวิ๋น? หวงเหยี่ยนเฟยผู้นั้นน่ะรึ!?”
“มิผิด เป็นมัน! ข้าเคยได้รับเกียรติให้เข้าพบเจ้าเมืองหวงครั้งหนึ่ง!”
“เจ้าเมืองตู้อวิ๋น หวงเหยี่ยนเฟย คนดังผู้นั้นน่ะรึ? ยอดฝีมืออันดับ 1 ใต้ขอบเขตราชาอมตะของประเทศฝูชิว ที่กล่าวขานกันว่าพลังฝีมือเป็นรองก็แต่ตัวตนขอบเขตราชาอมตะเท่านั้น ขุนนางอมตะด้วยกันไม่แพ้พ่าย!”
…
เมื่อมีเสียงบทสนทนาดังระงมขึ้นมา ในที่สุดต้วนหลิงเทียนก็เข้าใจว่าไฉนทุกคนแลดูให้ความสนใจอะไรกับเจ้าเมืองตู้อวิ๋นผู้นั้นนัก
ที่แท้เจ้าเมืองตู้อวิ๋น หวงเหยี่ยนเฟยที่ว่า ไม่ใช่ยอดฝีมือขอบเขตขุนนางอมตะ 10 ทิศธรรมดาๆ แต่ยังเป็นขุนนางอมตะ 10 ทิศที่ได้รับการยอมรับจากทั้งประเทศฝูชิวว่าเป็นอันดับ 1 ใต้ขอบเขตราชาอมตะ!
ขณะเดียวกันสายตาของต้วนหลิงเทียนก็เริ่มละออกจากร่างเจ้าเมืองตู้อวิ๋นผู้โด่งดังนั่น ไปตกยังร่างอีก 4 คนที่เหลือ จึงเห็นว่าเป็นชายชรา 2 คน กับชายหนุ่ม 2 คน
เค้าโครงใบหน้าของชายหนุ่มทั้ง 2 นั้น ละม้ายคล้ายคลึงหวงเหยี่ยนเฟยอยู่บ้าง คนหนึ่งมีตากับจมูกเหมือนหวงเหยี่ยนเฟยไม่มีผิด ส่วนอีกคนรูปปากกับคางนั้น ถอดพิมพ์เดียวกับหวงเหยี่ยนเฟยมาเลยก็ว่า
“พวกเจ้าเห็นชายหนุ่ม 2 คนนั่นไหม? ทั้งคู่ใช่ลูกชายประเสริฐทั้ง 2 ของเจ้าเมืองหวงที่ร่ำรือว่าเป็นอัจฉริยะมากพรสวรรค์หรือไม่?”
