“เจ้าคิดว่าคนอายุไม่ถึงร้อยปี จะมีพลังเหนือกว่าขุนนางอมตะ 4 รูปได้หรือไม่เล่า?”
“อ่าว อายุไม่ถึงร้อยปีหรอกหรือ…เช่นนั้นไม่ใช่มันแน่นอน”
…
ทั้งสามคนเริ่มหารือกันยกใหญ่ แม้จะมีเอ่ยถึงต้วนหลิงเทียนบ้าง แต่ทั้ง 3 ก็ตัดต้วนหลิงเทียนออกไปจากผู้ต้องสงสัยทันที เพราะคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่ต้วนหลิงเทียนจะมีความสามารถฆ่าขุนนางอมตะ 3 ศักดิ์ได้
“ถึงแม้จะหาตัวผู้ลงมือไม่เจอ…แต่พวกเราก็ลองตระเวนหาพื้นที่แถบนี้สักรอบเถอะ เผื่อเจอผู้ต้องสงสัยหรือคนมีพิรุธอันใด”
“มิผิด ถึงแม้เราจะหาตัวผู้ที่ลงมือสังหารนายน้อยสกุลฮั่วไม่พบ แต่อย่างไรเสียพวกเราก็ต้องมีคำชี้แจงให้พระสนมหลัน…ไปลองหากันดูก่อนเถอะ”
…
จากนั้นทั้ง 3 ก็แยกย้ายกันออกไปหาเบาะแสคนละทิศละทาง
อย่างไรก็ตามการออกค้นหาที่กระทำไปพอเป็นพิธีของพวกมัน ผลลัพธ์ก็แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องไม่ได้อะไรกลับมา
นั่นเพราะฆาตกรที่พวกมันกำลังมองหา ได้เข้าสู่เมืองหลวงของประเทศฝูชิวเป็นที่เรียบร้อย
“เมืองหลวงของประเทศฝูชิวนี่นับว่ากว้างใหญ่ไม่ใช่เล่นๆเลย”
ต้วนหลิงเทียนเลิกคิ้วขึ้น ขณะเดินสัญจรไปบนถนนอันกว้างใหญ่ภายในเมืองหลวงของประเทศฝูชิว
“กว้างใหญ่จริงๆนายท่าน ใหญ่โตกว่าเมืองใดที่ข้าน้อยเคยไปมาทั้งชีวิตอีก”
หลิวก่วงหลินที่เดินติดตามต้วนหลิงเทียนอยู่ด้านหลังราวกับข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ก็พยักหน้าเห็นด้วย
