ในระหว่างที่ค้นหาเป็นระยะเวลา 3 ปี หลิวก่วงหลินไม่เคยปริปากบ่นสักคำ แต่เมื่อผ่านไปครบ 3 ปีแล้วแต่ยังไม่เจอฮ่วนเอ๋อ และจากการคำนวณความเร็วในการเคลื่อนไหวของฮ่วนเอ๋อ สุดท้ายหลิวก่วงหลินก็ไม่อาจไม่กล่าวออกมา
เพราะมันรู้ดีว่าตอนนี้ถึงจะตามหาต่อไปก็ไม่มีประโยชน์
มันก็เลยรวบรวมกล้ากล่าวเตือนต้วนหลิงเทียนออกมาตรงๆ
แน่นอนว่าเป็นเพราะหลังจากที่อยู่กับต้วนหลิงเทียนมา 3 ปี หลิวก่วงหลินจึงรู้ว่าต้วนหลิงเทียนเป็นคนมีเหตุผล ไม่งั้นต่อให้มันมีความกล้ามากกว่านี้ร้อยเท่า มันก็ไม่กล้ากล่าวเตือนต้วนหลิงเทียนแน่นอน
“ข้ารู้”
ได้ยินคำเตือนของหลิวก่วงหลิน ต้วนหลิงเทียนก็พยักหน้าขานคำอย่างผิดหวัง แต่เขารู้ดีว่าหลิวก่วงหลินพูดไม่ผิดแม้ครึ่งคำ แต่อย่างไรเสียในใจก็รู้สึกไม่ยอมรับอยู่บ้าง
ถึงแม้ว่าพลังฝีมือของฮ่วนเอ๋อจะไม่ใช่ชั่ว และภายใต้ขอบเขตขุนนางอมตะ คงยากที่จะมีใครเป็นภัยคุกคามนางได้
ทว่าเมื่อฮ่วนเอ๋อไปถึงภาคกลาง ตัวตนขอบเขตขุนนางอมตะ ย่อมมีอยู่ทั่วทุกแห่งหน
เขาจึงไม่อาจไม่ห่วงฮ่วนเอ๋อได้
อย่างไรก็ตาม เขาเองก็รู้ดีแก่ใจ ว่าหลังค้นหามาถึง 3 ปีแบบนี้ หากจะพบฮ่วนเอ๋อจริง คงพบนางไปนานแล้ว
‘ฮ่วนเอ๋อ ขออย่าให้เจ้าเป็นอะไรไปเลย…ไม่งั้นพี่หลิงเทียนคงไม่อาจอภัยให้ตัวเองได้ชั่วชีวิต’
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าวในใจอย่างเงียบงัน
ใน 2 ช่วงชีวิตที่ผ่านมา เขาแทบไม่เคยเสียใจกับเรื่องราวที่เขาได้กระทำลงไปเลย
