ชายชรากล่าวถึงจุดนี้ ค่อยหยุดลง
ต้วนหลิงเทียนก็ครุ่นคิดเรื่องราวตามไปในใจ
ประเทศที่มาตั้งตัวเป็นใหญ่อยู่ในแถบพื้นที่ชายแดนนั้น ถือได้ว่าเป็นขุมกำลังที่อ่อนแอที่สุด ไม่อาจช่วงชิงพื้นที่หรือทรัพยากรอะไรในภาคกลางได้
อย่างไรก็ตามแม้จะเป็นแบบนั้น แต่ผู้นำประเทศทั้งหลายก็ล้วนเป็นชนชั้นราชาอมตะทั้งสิ้น แถมไม่ใช่ราชาอมตะธรรมดาๆ
หลังได้รับทราบเรื่องราวคร่าวๆของประเทศในพื้นที่ชายแดน กับเมืองต่างๆในภาคกลางจากคนกลุ่มนี้แล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ให้หลิวก่วงหลินพาเขาเดินทางอีกครั้ง
“จุดแวะพักแรกของพวกเรา เอาเป็นเมืองหลวงของประเทศฝูชิวแล้วกัน”
หลังจากถามทางชายชรากลุ่มเมื่อครู่แล้ว หลิวก่วงหลินก็ได้รู้เส้นทางไปยังประเทศฝูชิวเรียบร้อย
ในระหว่างเดินทาง ไม่เพียงต้วนหลิงเทียนจะครุ่นคิดถึงข้อมูลที่ได้รับจากชายชราเท่านั้น ในใจยังอดไม่ได้ที่จะนึกเป็นห่วงฮ่วนเอ๋อขึ้นมาอีกรอบ
“ขอนายท่านอย่าได้กังวล…ฟ้าต้องคุ้มครองแม่นางฮ่วนเอ๋อแน่”
หลิวก่วงหลินที่เห็นต้วนหลิงเทียนเป็นกังวลขึ้นมาอีกครั้ง ก็กล่าวปลอบออกไปทันที
“อ่า”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า
3 เดือนหลังจากนั้น
“นายท่านจากข้อมูลของชายชราที่พวกเราสอบถามก่อนหน้า…หากผ่านสันเขาด้านหน้าไป ก็สมควรเป็นเมืองหลวงของประเทศฝูชิวแล้ว”
เสียงหลิวก่วงหลินดังขึ้นเข้าหูต้วนหลิงเทียน
ต้วนหลิงเทียนที่เติมเดิมนั่งหลับตาอยู่พอได้ยินเสียงรายงานของหลิวก่วงหลิน ก็ลืมตาขึ้นมาทันที
