ชายชราหันไปพยักหน้าให้ต้วนหลิงเทียนเบาๆ จากนั้นก็อธิบายออกมาต่อว่า “ทว่าคิดจะก่อตั้งประเทศขึ้นมาประเทศหนึ่ง ย่อมมิใช่เรื่องง่ายๆเลย…ไม่เพียงแต่จะต้องใช้กำลังคนและความพยายามไม่น้อยกว่าจะวางระบบการจัดการและสร้างประเทศขึ้นมาได้ ไหนจักเรื่องผังเมืองอาคารบ้านเรือน ทั้งยังประชากรผู้อยู่อาศัยอีก”
“เช่นนั้นแล้วผู้คนที่คิดเป็นใหญ่ส่วนมากจักเลือกหนทางที่ง่ายดายกว่า…เรียกว่าดั่งนกกางเขนชิงรัง ในเมื่อมีประเทศอยู่แล้ว ไยไม่เข่นฆ่าสังหารตระกูลราชวงศ์ แล้วปกครองประเทศในฐานะนายเหนือคนใหม่แทนเล่า?”
ชายชรากล่าวสืบต่อ
“ภายใต้สถานการณ์ต่อสู้ช่วงชิงดังกล่าว เช่นนั้นต่อให้เป็นฮ่องเต้ของประเทศเล็กๆในแถบชายแดนของภาคกลาง ปกติแล้วก็ยังเป็นราชาอมตะชนชั้นยอดฝีมือที่มีพลังฝีมือพอตัว!”
“และตัวตนเช่นนี้ เป็นธรรมดาว่ามิใช่ตัวตนที่ราชาอมตะหน้าใหม่ที่พึ่งออกมาจากพื้นที่ชายแดนจะต่อกรได้…และในฐานะที่เป็นราชาอมตะเช่นกัน ไหนเลยจะมีราชาอมตะที่ยอมอยู่ใต้อาณัติราชาอมตะเช่นกัน ทำให้ราชาอมตะจากพื้นที่ชายแดนส่วนมาก เลือกจะเข้าร่วมกับตระกูล พรรค สำนัก หรือนิกายในภาคกลางแทน”
“ที่สำคัญมิว่าจะเป็นตระกูล พรรค สำนัก หรือนิกายอันใดในภาคกลาง ก็ล้วนไม่ตั้งรกรากอยู่ในพื้นที่ชายแดน ฐานที่มั่นของพวกมันล้วนแล้วแต่ตั้งอยู่ในจุดที่มีชีพจรผลึกอมตะทั้งสิ้น ทรัพยากรอันใด สภาพแวดล้อมในการบ่มเพาะอันใด ล้วนดีกว่าประเทศในแถบชายแดนเช่นนี้มาก”
