ต้วนหลิงเทียนที่อยู่ด้านหลังเลิกคิ้วขึ้น ด้วยไม่คิดว่าในแถบพื้นที่ทะเลทรายอันแห้งแล้งแบบนี้ ยังจะมีประเทศก่อตั้งอยู่ และจากที่เขาคาด ไม่พ้นต้องมีลักษณะการปกครองคล้ายๆในพื้นที่ชายแดนแน่นอน
ในพื้นที่ชายแดนนั้นตัวตนที่ปกครองประเทศได้ก็ล้วนแล้วแต่ต้องมีพลังฝีมือในระดับหนึ่ง อย่างน้อยๆก็ต้องเป็นยอดเซียนอมตะ
อย่างไรก็ตามตัวตนยอดเซียนอมตะในตระกูลราชวงศ์ที่ปกครองประเทศนั้น พลังฝีมือยังอ่อนด้อยกว่าพวกนิกายอมตะใหญ่หลายขุม
“ประเทศฝูชิวหรือ?”
หลิวก่วงหลินเองก็แปลกใจไม่ต่างอะไรจากต้วนหลิงเทียน จากนั้นหลังจากสอบถามรายละเอียดไปสักพัก พวกต้วนหลิงเทียนจึงได้รู้ความแตกต่างระหว่างประเทศในพื้นที่ชายแดน กับประเทศในพื้นที่ภาคกลาง
ในพื้นที่ภาคกลางนั้น ต่อให้เป็นประเทศเล็กๆที่อยู่ตามแนวตะเข็บชายแดน หากแต่ผู้ที่ปกครองประเทศอย่างน้อยๆก็ต้องมีระดับพลังขอบเขตราชาอมตะ!
ผู้ที่ยังไม่บรรลุถึงขอบเขตราชาอมตะนั้น ไม่มีสิทธิ์ตั้งตัวเป็นใหญ่เพื่อสร้างประเทศอะไรขึ้นได้
“ราชาอมตะสามารถตั้งตัวเป็นใหญ่ปกครองพื้นที่เพื่อสร้างประเทศของตัวเองได้รึ? เช่นนี้ไม่ใช่ว่าราชาอมตะที่ออกจากพื้นที่ชายแดนมายังภาคกลาง ก็สามารถตั้งตัวเป็นใหญ่สร้างประเทศของตัวเองได้รึไง?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวพึมพำ
“สหายน้อยท่านนี้ เรื่องที่ท่านกล่าว หากเป็นในทฤษฎีแล้วก็ไม่ผิด”
