เขาใช้ชีวิตมาเป็นชาติภพที่ 2 แล้ว หากจะถามเรื่องสายตามองคน ก็ไม่ใช่ว่าจะใช้การไม่ได้ และเขาย่อมมองเห็นได้ชัดเจนว่าหลิวก่วงหลินผู้นี้เป็นคนที่ยึดถือคำพูด ในเมื่อมันลั่นวาจาออกมาแล้วมันไม่คิดผิดคำพูดแน่นอน
หลิวก่วงหลินเมื่อครู่นั้น แม้มันเลือกที่จะจากไปได้ แต่สุดท้ายมันกลับเลือกที่จะไม่จากไป ยินยอมรับความตายแต่โดยดี ทั้งหมดเพียงเพราะคิดร่วมทุกข์ร่วมสุขกับสหายทั้ง 8 ที่ในอดีตเคยมีบุญคุณต่อมันเท่านั้น
นอกจากนั้นแต่ต้นจนจบ หลิวก่วงหลินก็ไม่เคยใช้สายตาแทะโลมฮ่วนเอ๋อแม้แต่น้อย ดังนั้นต้วนหลิงเทียนจึงไม่คิดเข่นฆ่าอีกฝ่าย
กลับกัน หลังสำนึกเทวะเขาแผ่ออกไปแล้วตรวจพบว่า ด่านพลังของหลิวก่วงหลินห่างจากการทะลวงถึงขอบเขตขุนนางอมตะแค่ก้าวเดียว เขาก็บังเกิดความคิดอยากได้หลิวก่วงหลินมาติดตามรับใช้ขึ้นมา
การเดินทางไปยังภาคกลางครั้งนี้ หากให้ฮ่วนเอ๋อหอบหิ้วเดินทาง กว่าจะออกจากพื้นที่ชายแดนเข้าสู่ภาคกลาง ก็ไม่พ้นต้องโดนตัวตนขอบเขตขุนนางอมตะรังควาญไม่รู้จบ ยังไม่ต้องกล่าวถึงความเร็วในการเดินทางที่จะเชื่องช้าเป็นอย่างมาก
แต่ถ้าได้ตัวตนขอบเขตขุนนางอมตะหอบหิ้วเดินทาง แม้หลังเข้าไปในภาคกลางแล้วคงไม่คู่ควรให้พูดถึง แต่หากเป็นการเดินทางในพื้นที่ชายแดน ย่อมช่วยได้มาก
“เอาล่ะ จากนี้ไปเจ้าก็ติดตามข้าเถอะ”
