ต้วนหลิงเทียนเอ่ยยออกเสียงใบ “ข้าเรียกว่าต้วนหลิงเทียน ส่วนข้างกายข้า เจ้าสามารถเรียกว่าแม่นางฮ่วนเอ๋อก็ได้…นางเป็นน้องสาวของข้าเอง”
“เข้าใจแล้วนายท่าน”
หลังต้วนหลิงเทียนกล่าวจบ หลิวก่วงหลินก็เร่งประสานมือตอบรับ เปลี่ยนคำเรียกหาจากใต้เท้าเป็นนายท่านอย่างนอบน้อม จากนั้นก็หันไปประสานมือโค้งคารวะให้ฮ่วนเอ๋อเช่นกัน “ข้าน้อยหลิวก่วงหลินยินดีที่ได้พบแม่นางฮ่วนเอ๋อ”
อย่างไรก็ตาม ฮ่วนเอ๋อนั้นไม่มีเวลามาสนใจการคารวะทักทายของหลิวก่วงหลินแม้แต่น้อย
เพราะวาจาที่ต้วนหลิงเทียนพูดประกาศฐานะของนางเมื่อครู่ ยังคงดังก้องในหูของนางซ้ำไปซ้ำมา
‘น้องสาว?’
‘ที่แท้…พี่หลิงเทียนเห็นข้าเป็นแค่น้องสาวมาโดยตลอด?’
ถึงแม้ฮ่วนเอ๋อจะตระหนักได้แต่แรกว่าต้วนหลิงเทียนจงใจเว้นระยะห่างกับนาง และต้วนหลิงเทียนปฏิบัติกับนางเหมือนเห็นเป็นน้องสาวคนหนึ่ง แต่พอมาได้ยินต้วนหลิงเทียนพูดกับปากแบบนี้ ใจนางก็อดไม่ได้ที่จะสะท้านสะเทือนขึ้นมา
“นายท่าน มิทราบท่านกับแม่นางฮ่วนเอ๋อคิดไปที่ใดหรือ?”
หลิวก่วงหลินมองถามต้วนหลิงเทียนด้วยน้ำเสียงมากเคารพ
“พวกเราคิดเดินทางออกจากพื้นที่ชายแดนไปยังภาคกลาง…ในเมื่อเจ้าคิดติดตามข้าแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็ทำหน้าที่พาพวกเราเดินทางเถอะ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
“รับทราบนายท่าน”
