อีก 6 คนก็พากันมองจ้องฮ่วนเอ๋อไม่วางตา สองตาพวกมันยิ่งมายิ่งฉายถึงตัณหาราคะ คำพูดยังไร้ยางอายมากขึ้นทุกขณะ
เรียกว่าพวกมันทำราวกับฮ่วนเอ๋อตกอยู่ในกำมือแล้วก็ไม่ปาน และสุดท้ายนางก็ได้แต่ต้องร้องขอความเมตตาจากพวกมัน!
“พี่ใหญ่…”
ตอนนี้เอง ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งในชุดผ้าแลดูธรรมดา อันเป็นคนสุดท้ายในบรรดาทั้ง 9 ที่พึ่งเอ่ยคำออกมา ก็มองไปยังขุนนางอมตะ 1 ต้นกำเนิดที่เป็นหัวหน้ากลุ่มโจร พลางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ครั้งนี้…พวกเราล้มเลิก อย่าได้ลงมือเลยเถอะ”
ชายวัยกลางคนที่กล่าววออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังนั้น กล่าวจบก็มองจ้องฮ่วนเอ๋อกับต้วนหลิงเทียนที่อยู่ด้านหลังฮ่วนเอ๋อด้วยสีหน้าแววตาเคร่งขรึม
ถึงแม้ว่าชายวัวยกลางคนผู้นี้จะไม่เคยเห็นต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อมาก่อน แต่ความสงบนิ่งของต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อ ก็ทำให้มันรู้สึกขนลุก ในใจบังเกิดความรู้สึกผิดท่าประการหนึ่ง
ถึงแม้ในอดีตมันจะเคยพบเจอคนที่แลดูสงบไม่หวาดกลัวเช่นนี้มาบ้าง แต่ถึงแม้คนเหล่านั้นจะยังนิ่งไม่ออกอาการอะไรอยู่ได้ แต่ก็ไม่เคยให้ความรู้สึกน่าขนลุกเช่นนี้มาก่อน!
นอกจากนั้นสตรีเบื้องหน้ายังงดงามเกินไป งดงามอย่างที่มันไม่เคยฝันถึงมาก่อนด้วยซ้ำ
สตรีที่งดงามถึงขนาดนี้ เป็นไปได้หรือที่จะเดินทางอย่างปลอดภัยมาถึงที่นี่ทั้งๆที่ไม่ได้ปกปิดรูปโฉม?
กล่าวอีกอย่างได้ว่า นางจะใช่คนธรรมดาๆแน่เหรอ?
“ล้มเลิก?”
