ได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคน ชายวัยกลางคนตัวเตี้ยที่อยู่ด้านหน้าก็อดไม่ได้ที่จะผงะไปครู่หนึ่ง “เจ้าบอกให้ข้าปล่อยโฉมงามยากพบพานที่เป็นดั่งตะพาบในไหไปงั้นหรือ?”
“หลังผ่านหมู่บ้านนี้ไป ไม่มีร้านค้าแล้ว…กล่าวได้ว่าหากพลาดครั้งนี้ ชั่วชีวิตเจ้าอาจไม่มีวันได้พบเจอสตรีที่งดงามเช่นนางอีกก็เป็นได้!”
ชายวัยกลางคนร่างเตี้ยกล่าวจบ ก็เริ่มกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ว่า “น้องรองหากเจ้ากลัวก็ถอยไปเสีย อย่าได้ทำเหมือนข้าบังคับให้เจ้าต้องกระทำสิ่งใดที่เจ้าไม่เต็มใจ!”
“พี่รอง หากท่านใจไม่กล้า ก็อย่าได้ทำลายกิจการดีงามของพี่น้องได้หรือไม่?”
“พี่รอง พวกเรารู้ว่าท่านเป็นคนระแวดระวังทั้งคิดมาก…แต่ครั้งนี้พวกเราไม่คิดว่าจะโชคร้ายเตะโดนตอเหล็กอันใดหรอก!”
“ถูกแล้วพี่รอง! หากท่านไม่สนใจการค้าประเสริฐก็ถอยไปเสีย ในอดีตท่านก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยมองผิดพลาดมิใช่หรือไร?!”
“พี่ใหญ่ท่านอย่าได้ไปฟังพี่รองเชียว การค้าดีงามเช่นนี้พวกเราจัดกันเลยเถอะ!”
…
อีก 7 คนนั้นไม่สนใจคำคัดค้านของชายวัยกลางคนแม้แต่น้อย แต่ละคนเอาแต่มองจ้องฮ่วนเอ๋อไม่วางตา ยิ่งมายิ่งคล้ายอดรนทนไม่ไหว แลดูกระสันอยากก่อการเต็มทีแล้ว
ขณะเดียวกันพวกมันก็ไม่ลืมชักชวนให้พี่ใหญ่ของพวกมันเร่งรุดลงมือ ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะบ้าจี้ล้มเลิกตามชายวัยกลางคนที่พวกมันเรียกหาว่า พี่รอง ขึ้นมาจริงๆ
