“น้องรองเจ้าเห็นหรือไม่…วันนี้ข้าคงไม่อาจเห็นแก่เจ้าแล้วละทิ้งส่วนรวมได้”
ได้ยินวาจาโน้มน้าวให้รุดเร่งลงมือของทั้ง 7ชายวัยกลางคนตัวเตี้ยก็ได้แต่มองกล่าวกับ น้องรอง ของมันด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ! อยากไรก็ตามในแววตาของมันไม่ได้บ่งบอกถึงความจนปัญญาอะไรแม้แต่น้อย ล้วนลุกโชนไปด้วยประกายแห่งความโลภประหนึ่งแววตาของหมาป่าหิวโหย!
เห็นได้ชัดว่าชายวัยกลางคนร่างเตี้ย ก็ไม่มีความคิดจะล้มเลิกการค้าไร้ต้นทุนครั้งนี้แม้แต่นิดเดียว!
“ช่างเถอะ…อย่างมากข้าก็แค่ตายไปพร้อมกับท่านเท่านั้น”
ชายวัยกลางคนรูปร่างปานกลางในชุดผ้าธรรมดาที่สมควรมีอาวุโสเป็นลำดับ 2 ของกลุ่ม ได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างจนปัญญา ขณะเดียวกันสีหน้าก็มืดมนคล้ายทำใจรอรับความตายเรียบร้อย
“น้องรองเจ้าอย่าได้ทำตัวเช่นนี้! หากเจ้าไม่คิดร่วมธุรกิจกับพวกเราครั้งนี้เจ้าก็ถอยไปเสีย! อย่าได้ทำเหมือนพวกเราจะฉุดลากเจ้าลงน้ำได้หรือไม่?”
ชายวัยกลางคนร่างเตี้ยขมวดคิ้วกล่าวคำ เห็นได้ชัดว่าเริ่มไม่พอใจขึ้นมาแล้ว
“นั่นสิพี่รอง หากท่านไม่ต้องการร่วมมือกับพวกเราท่านก็ถอยไปเสีย ดีเสียอีกที่พวกเรา 8 คนจักได้ส่วนแบ่งเพิ่มเติม! แล้วพอจบเรื่องท่านก็อย่าได้มาขอแบ่งอันใดเล่า!!”
พอชายวัยกลางคนร่างเตี้ยกล่าวออกมาอย่างไม่พอใจ คนอื่นๆอีก 7 คนที่เหลือเห็นว่าได้ที ก็รีบถล่มกันใหญ่
“พอได้แล้ว!”
