ชายวัยกลางคนที่ถูกทุกคนรุมกล่าวทับถม ตะคอกคำตัดบท “ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น…ลงมือก็ลงมือเถอะ และไม่ต้องห่วงให้มาก หากเป็นข้ามองผิดไปเอง ข้าก็ไม่คิดรับส่วนแบ่งอันใดทั้งสิ้น”
กล่าวถึงท้ายประโยค น้ำเสียงของชายวัยกลางคนผู้นี้ก็แลดูมีโมโหอยู่บ้าง
“ให้มันได้ยังงี้สิพี่รอง! แต่ท่านพูดแล้วอย่าคืนคำนา ไม่หารก็คือไม่หาร! ชัดเจน!!”
“พี่รองท่านช่างสมแล้วที่เป็นพี่รองจริงๆ…น้องชายชมชอบพี่รองที่สุด ครั้งหน้าขอแบบนี้ให้ผู้น้องอีกทีได้หรือไม่?”
“ในเมื่อพี่รองก็เอาด้วยแล้ว…เช่นนั้นพวกเราจักรออันใดเล่า! รีบๆลงมือเถอะ ข้าอยากมีค่ำคืนฤดูใบไม้ผลิกับสาวงามเร็วๆ!!”
……
สายตาราวกับหมาป่าหิวโหย พากันหันมาจับจ้องฮ่วนเอ๋ออีกครั้ง
