พอเห็นต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อที่จากไปราวกับอันตรธานหายไปในความว่างเปล่า เถี่ยไท่เหอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแหยๆออกมา
“ไฉนปรมาจารย์โอสถต้วน รีบร้อนเดินทางนักเล่า…”
เถี่ยยไท่เหอก็รู้มานานแล้ว ว่าต้วนหลิงเทียนคิดจะเดินทางออกจากพื้นที่ชายแดนไปยังภาคกลาง…
แต่ไม่คิดเลยว่าต้วนหลิงเทียนจะจากไปปุบปับหลังเสร็จธุระที่นิกายอมตะสือหัง โดยที่ยังไม่ได้เลี้ยงส่งอันใดให้เป็นเรื่องเป็นราว
ส่วนอีกด้าน ต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อที่อันตรธานหายไปก่อนหน้า ก็มาปรากฏตัวเหนือป่าแห่งหนึ่ง
“ฮ่วนเอ๋อ…หลังจากนี้ต้องรบกวนเจ้าพาข้าเดินทางแล้ว…จะได้ไม่ต้องสิ้นเปลืองพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดในร่างข้าไปอย่างเสียเปล่า”
“หากข้าเดินทางไปเอง เกรงว่ากว่าจะไปถึงพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดในร่างข้าคงเหลืออยู่แค่ขอบเขตราชาอมตะขั้น 2 หรือ 3 เท่านั้น”
ต่อหน้าฮ่วนเอ๋อต้วนหลิงเทียนก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร เพียงกล่าวออกมาตรงๆ
ถึงแม้การเดินทางมานิกายอมตะสือหังครั้งนี้เขาจะประหยัดพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดเอาไว้แล้ว แต่สุดท้ายก้ต้องใชออกไปบางส่วน
ตอนนี้ระดับพลังที่หลงเหลืออยู่ในร่างเขา ก็อยู่ในขอบเขตราชาอมตะ 5 องค์ประกอบเท่านั้น
“พี่หลิงเทียนไม่ต้องห่วงท่านพักเถอะ…ท่านเก็บพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดของท่านไว้ใช้ในยามคับขันย่อมดีกว่า”
ฮ่วนเอ๋อก็พยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง เพราะนางเองก็รู้คุณค่าพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดในร่างพี่หลิงเทียนของนางดี
