เพื่อที่จะรั้งต้วนหลิงเทียนให้อยู่นิกายอมตะไท่อีต่ออีกสักพัก อย่างน้อยๆก็จะได้เลี้ยงส่งร่ำลาให้เป็นอย่างดี เถี่ยไท่เหอถึงกับยกอ้างเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนติดค้างเจี่ยนชิวหลัว ประมุขนิกายอมตะเชียนจีออกมา
เพราะมันเองก็ได้ทราบมาเช่นกัน ว่าหลังจากที่ต้วนหลิงเทียนกลับมาพร้อมกลุ่มคนนิกายอมตะเชียนจีครั้งก่อน ต้วนหลิงเทียนได้รับปากนางไว้ว่าจะตอบแทนบุญคุณของนาง
“หนี้น้ำใจที่ข้าติดค้างประมุขเจี่ยนไว้ข้าย่อมยังไม่ลืม”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มบางๆ “อาวุโสเถี่ย เช่นนั้นหลังจากท่านกับไปถึงนิกายและมอบยันต์อมตะเก็บความทรงจำทั้ง 2 ให้ประมุขไป๋แล้ว…รอให้ประมุขไป๋หรือใครตีความพวกมันจนแตกฉาน ก็ค่อยคัดลอกแบ่งปันให้ประมุขเจี่ยนสักอย่างเถอะ”
“แบบนั้นก็ถือว่าข้าได้ตอบแทนเรื่องที่ติดค้างประมุขเจี่ยนไว้”
“และข้าเชื่อว่าประมุขเจี่ยนไม่คิดปฏิเสธเรื่องนี้แน่…”
“หากนางปฏิเสธขึ้นมาจริงๆ…ก็ถือว่าข้ายังคงติดค้างนางอยู่เถอะ ไว้ในอนาคตหากข้ากลับมา ข้าค่อยไปหาทางชดใช้นางเอง”
“นอกจากนั้นข้าขอฝากอาวุโสเถี่ยร่ำลาปรมจารย์โอสถทั้ง 3 กับประมุขไป๋แทนข้าด้วย…บอกทุกคนว่าวันหน้าหากมีโอกาสข้าจะกลับมาเยี่ยมทุกคนเอง”
พอต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคำ เขาก็ไม่รอให้เถี่ยไท่เหอตอบสนองสิ่งใด เพียงพาฮ่วนเอ๋อวูบร่างหายวับไปต่อหน้าต่อตาเถี่ยไท่เหอ คล้ายสาบสูญไปในความว่างเปล่าก็ไม่ปาน
