จากนั้นไม่นานต้วนหลิงเทียนก็หันไปมองกล่าวกับเถี่ยไท่เหอ สองตายังฉายแววจริงจังไม่น้อย “ตอนนี้ข้าเสร็จธุระที่นิกายอมตะสือหังแล้ว…ข้าคงไม่ได้กลับไปนิกายอมตะไท่อีกับท่านแล้ว”
“ข้าคิดจะเดินทางออกจากพื้นที่ชายแดนไปยังภาคกลางตอนนี้เลย”
พอกล่าวจบคำ ไม่ทันที่เถี่ยไท่เหอจะได้พูดอะไร ต้วนหลิงเทียนก็สะบัดมือคราหนึ่ง ปรากฏยันต์อมตะเก็บความทรงจำผุดออกมาจากความว่างเปล่า 2 ชิ้น
“ยันต์อมตะเก็บความทรงจำทั้ง 2 ข้าได้บันทึกวรยุทธ์อมตะ ราชันไม่เคลื่อนไหว ของนิกายอมตะสราญรมย์ กับเวทย์พลัง ปราณม่วงบูรพา ของนิกายยอมตะสวรรค์ลี้ลับเอาไว้ ท่านโปรดนำมันกลับไปมอบให้ประมุขไป๋ด้วย”
ครู่ต่อมายันต์อมตะเก็บความทรงจำทั้งสอง ก็ถูกต้วนหลิงเทียนใช้พลังไร้สภาพหอบหิ้วส่งไปถึงงเบื้องหน้าเถี่ยไท่เหอ
“ปรมาจารย์โอสถต้วน”
ได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน เถี่ยไท่เหอก็รับยันต์อมตะมาถือไว้ด้วยสายตาซับซ้อน อดไม่ได้ที่จะกล่าวถามออกไปด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล “ท่านนำยันต์อมตะเก็บความทรงจำทั้งสองไปมอบให้ท่านประมุขด้วยตัวเองไม่ดีกว่าหรือ…นอกจากนั้นมิใช่ท่านบอกว่ายังติดค้าประมุขเจี่ยนของนิกายอมตะเชียนจีอยู่เรื่องหนึ่งมิใช่หรือไร และท่านยังคิดใช้หนี้บุญคุณให้นางก่อนจากไปนี่นา?”
