ต่อหน้ายอดฝีมือทั้งห้า เจียงผิงอันมิอาจเอาชนะด้วยกำลังตนได้จริง ๆ
ในหมู่ยอดฝีมือทั้งห้า พลังต่อสู้ของพวกเขาคนใดล้วนก้าวข้ามผู้ฝึกตนชั่วร้ายขั้นปลายขอบเขตหลอมสุญตาที่เขาเคยฆ่ามาทั้งสิ้น
แม้ประมือหนึ่งต่อหนึ่ง เจียงผิงอันก็ยังยากรับมือ อย่าว่าแต่ห้าคนเลย
ห้ายอดฝีมือรุมโจมตีเจียงผิงอัน ทิ้งบาดแผลไว้บนตัวชายหนุ่มมากมาย
“ฮ่า ๆ ไอ้หนู ลองบ้าคลั่งอีกสิ!”
“มิใช่เมื่อครู่ยังปากดีอยู่เลยหรือ?”
“ชิ นี่ควรค่าประชันร่างโกลาหลแล้วหรือ? ไปตายซะ!”
เมื่อเห็นว่าเจียงผิงอันเพิ่มบาดแผลอย่างต่อเนื่อง เหล่าผู้อาวุโสจากแดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุนก็พร้อมลงมือช่วยเหลือเจียงผิงอัน
ทว่าขณะนั้น จิตสัมผัสของเจียงผิงอันส่งวจีดังขึ้นในใจพวกเขา
“ไม่ต้องลงมือ”
“ยังไม่ต้องการความช่วยเหลืออีกหรือ? เจ้าจะตายแล้วนะ!”ดวงตาของซูไห่เบิกกว้าง
“ตายไปจะมีหน้าที่ไหนให้รักษา พ่ายแพ้ไม่น่าอายหรอก เจ้ามิได้สู้กับคู่ต่อสู้ระดับเดียวกันสักหน่อย”
ซูมู่อวิ๋นคิดไปว่าเจียงผิงอันคิดรักษาหน้า จึงไม่ให้พวกเขาลงมือ
ขณะนั้นเอง หมัดของเจียงผิงอันชกเข้าใส่ร่างผู้ฝึกกายาผู้หนึ่ง
เรื่องประหลาดคือ ไร้เสียงสะเทือนแดนดินใด ๆ แต่หมัดของเจียงผิงอันชกอีกฝ่ายแหลกเป็นกองเลือดเนื้อในทันที
ยามการโจมตีของคนอื่น ๆ ตามเข้ามา เจียงผิงอันก็หนีหายไปทันที
อีกสี่คนสะดุ้งโหยงยามเห็นผู้ฝึกตนคนหนึ่งตกตาย
เกิดอะไรขึ้น?
สัมผัสได้ว่าหมัดของเจียงผิงอันไม่ได้ทรงพลังนัก แต่
