ถึงแม้ว่าอาวุโสและเหล่าศิษย์ส่วนใหญ่ไม่ทราบว่าไฉนต้วนหลิงเทียนถึงหันไปกล่าวคำกับหวางตันเฟิ่งแบบนี้ ทำคล้ายหวางตันเฟิ่งจะคิดร้ายอะไรกับมู่หรงปิงอย่างไรอย่างนั้น…
ทว่าในฐานะบิดาบังเกิดเกล้าของหวางตันเฟิ่ง หวางชิวขวงย่อมรู้เรื่องราวระหว่างต้วนหลิงเทียนกับมู่หรงปิงเรียบร้อยแล้ว
ดังนั้นมันจึงกล่าวส่งเสียงผ่านพลังไปถึงหวางตันเฟิ่งอย่างร้อนใจ “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เต็มใจจะปล่อยปิงเอ๋อให้กับบุรุษผู้นี้ ทั้งเกลียดปิงเอ๋อที่ทำให้ความฝันของเจ้าพังทลาย…”
“แต่เจ้าเองคงเห็นกับตาแล้วใช่หรือไม่ ว่าบุรุษของปิงเอ๋อผู้นี้เป็นอย่างไร? พลังฝีมือของมันอย่างน้อยๆก็ต้องอยู่ในขอบเขตราชาอมตะ ทั้งยังไม่น่าจะใช่ราชาอมตะทั่วไปแน่!”
“หากมันคิดฆ่าเจ้าหรือทำลายนิกายอมตะสือหัง เกรงว่าคงกระทำได้ง่ายดาย!”
เสียงผ่านพลังประโยคท้าย น้ำเสียงของหวางชิวขวงยังเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ท่านพ่อ ข้ารู้…”
สีหน้าหวางตันเฟิ่งยามนี้บิดเบี้ยวอัปลักษณ์ถึงขีดสุด นางไม่คิดไม่ฝันเลยจริงๆว่าบุรุษตัวดีที่ทำให้ศิษย์ของนางต้องแปดเปื้อนมีมลทิน จะกลายเป็นตัวตนขอบเขตราชาอมตะอันทรงพลังไปได้!
และนางก็รู้ตัวดี ว่าตั้งแต่วันนี้ไปนางไม่อาจแตะต้องศิษย์ของตัวเองได้อีกแล้ว
หากนางยังคิดจะสำเร็จโทษศิษย์ของนาง ไม่เพียงแต่คนทั้งนิกายอมตะสือหังจะหยุดนาง กระทั่งบินาของนางก็ต้องคิดขัดขวางแน่นอน!
“ปิงเอ๋อ…เจ้า…พบบุรุษที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!”
