หวางตันเฟิ่งกล่าวพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงเล็ดลอดไรฟัน ความรู้สึกสิ้นท่าทำอะไรไม่ได้ ทำให้นางอึดอัดใจแทบเป็นบ้า!
“หลังจากผ่านไปพันปี ข้าจะมารับเจ้า”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองไปยังทิศทางที่มู่หรงปิงอาศัยอยู่อย่างเงียบงัน จากนั้นก็เสียงเขาก็ควบรวมคล้ายกระแสพลังหนึ่ง พุ่งตัดฟ้าไปส่งตรงถึงหูมู่หรงปิงชัดถ้อยชัดคำ
ในขณะที่มู่หรงปิงได้ยินเสียงดังกล่าวของต้วนหลิงเทียน ร่างต้วนหลิงเทียนก็เริ่มพร่าเลือน ยังพาฮ่วนเอ๋อและเถี่ยไท่เหอหายตัวไปจากนิกายอมตะสือหังทันที
กระทั่งในสายตาของหวางชิวขวงขุนนางอมตะ 10ทิศ ต้วนหลิงเทียนกับพวกก็คล้ายจะอันตรธานหายไปในอากาศว่างเปล่า!
นับประสาอะไรกับคนอื่น!
“รวดเร็วอะไรเช่นนี้!”
“ต่อให้เป็นราชาอมตะ 1 ต้นกำเนิด ก็ยังห่างชั้นกับความเร็วนี่!”
หวางชิวขวงที่เห็นความเร็วของต้วนหลิงเทียน ใจก็สะท้านสะเทือนไปอีกรอบ ขณะเดียวกันก็บังเกิดความตั้งใจอันแน่แน่ ว่าจะจับตาดูลูกสาวตัวเองอย่างไม่ให้คลาดสายตา ไม่ให้นางมีโอกาสทำร้ายมู่หรงปิงอีกเด็ดขาด!
“มัน…มันถึงกับร้ายกาจขนาดนี้เชียวหรือ!?”
“ศิษย์พี่หญิงสาม…ดูเหมือนจะได้พบพานบุรุษอันยอดเยี่ยมแล้วจริงๆ!”
“แต่…ไฉนมันไม่พาศิษย์พี่หญิงสามไปด้วยเลยเล่า?”
