ในบรรดาศิษย์สาวกของนิกายอมตะสือหัง ก็มีลุ่ยหลัวที่เหินร่างปะปนอยู่ด้วย หลังจากพวกต้วนหลิงเทียนร่างจากไปสักพัก นางที่ตกตะลึงอึ้งไปอยู่นาน พอกลับมารู้สึกตัวก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมาด้วยความไม่เข้าใจ
“หลังจากผ่านไปพันปี?”
“หลังจากผ่านไปพันปีแล้วข้าจะยังมีชีวิตอยู่อีกหรือ…”
ด้านมู่หรงปิงที่ได้ยินเสียงผ่านพลังของต้วนหลิงเทียน นางก็เข้าใจว่าเป็นต้วนหลิงเทียนถูกบีบให้ต้องล่าถอยออกจากนิกายอมตะสือหังแน่แล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มขื่นขมออกมา
ส่วนเรื่องที่ทำไมต้วนหลิงเทียนถึงส่งเสียงมาถึงที่อยู่นางได้ นางเข้าใจว่าต้องมีคนลอบบอกต้วนหลิงเทียนแน่ ว่านางอาศัยอยู่แถวไหน เช่นนั้นต้วนหลิงเทียนจึงได้แต่ส่งเสียงครอบคลุมมาถึงอาณาบริเวณส่วนนี้
ตอนนี้ถึงนางคิดจะส่งเสียงย้อนกลับไปยังแหล่งกำเนิดเสียงของต้วนหลิงเทียน แต่นางก็ไม่อาจทำให้ต้วนหลิงเทียนได้ยินเพียงคนเดียว ทุกคนไม่พ้นต้องได้ยินกันหมด
นางก็เลยไม่คิดส่งเสียงผ่านพลังตอบกลับต้วนหลิงเทียนแต่อย่างไร
และตอนนี้มู่หรงปิงก็แทบจะยืนยันได้แล้ว ว่าต้วนหลิงเทียนไร้ภูมิหลังอย่างตระกูลใหญ่ในภาคกลางจริงๆ
หาไม่แล้วไฉนคนถึงถูกบีบให้ต้องล่าถอยกลับไปได้ง่ายๆ?
นางยังรู้สึกอีกว่า หลังต้วนหลิงเทียนจากไป อาจารย์ของนางที่ไม่เหลืออาการคิดเขวี้ยงมุสิกกริ่งเกรงภาชนะเสียหายอีกต่อไป ไม่พ้นต้องรุดเร่งมาฆ่านางให้ตายทันทีแน่นอน
ส่วนอีกด้าน
