“ศิษย์น้อง เจ้าจะไปปล่อยปิงเอ๋อเอง หรือให้ข้าจัดการแทนเจ้า”
แม้หนานกงซิ่วอยากเร่งรุดไปปล่อยมู่หรงปิงในบัดดล แต่นางก็ยังคงไว้หน้าศิษย์น้องตัวเอง และกล่าวถามไปตามมารยาทก่อน
เพราะสุดท้ายแล้วหวางตันเฟิ่งก็ยังเป็นอาจารย์ของมู่หรงปิง ทั้งยังเป็นผู้พิทักษ์ลำดับ 2 ที่มีบิดาเป็นผู้พิทักษ์สูงสุดของนิกายอมตะสือหังอย่างหวางชิวขวงไหนเลยจะกระทำใดข้ามหน้าข้ามตาอีกฝ่ายได้
“ประมุข ท่านจัดการตามเห็นสมควรเถอะ…”
เมื่อหวางตันเฟิ่งยืนนิ่งอยู่นานไม่ยอมตอบคำหนานกงซิ่ว สุดท้ายก็เป็นบิดาของนางอย่างหวางชิวขวงตัดสินใจพูดตอบออกมาแทน จากนั้นยังยกมือขึ้นเปล่งพลังไร้สภาพขุมหนึ่งหอบหิ้วร่างหวางตันเฟิ่งจากไปทันที
“ขอบคุณผู้พิทักษ์สูงสุด”
เมื่อได้รับคำตอบจากหวาชิวขวง ลูกตาของหนานกงซิ่วก็เปล่งแสงสว่างจ้า จากนั้นก็เร่งรุดไปยังสถานที่ๆหวางตันเฟิ่งใช้กักบริเวณมู่หรงปิงทันที
“อาจารย์ป้ารอข้าด้วย! พาข้าไปรับศิษย์พี่หญิงสามด้วยคน!!”
เสียงของลุ่ยหลัวดังขึ้นทันเวลา
จากนั้นหนานกงซิ่วจึงชะงักร่างกลางหาว ค่อยหันไปใช้พลังไร้สภาพอ่อนโยนหอบหิ้วลุ่ยหลัวไปให้กับนางด้วย
หลังหนานกงซิ่วเหินร่างจากไป หลินหรู ผู้พิทักษ์ลำดับ 1 ก็จากไปเช่นกัน
ครู่ต่อมา ก็คงเหลือแต่ชนชั้นอาวุโสและเหล่าศิษย์ของนิกายอมตะสือหังเท่านั้น
“นี่ๆมีผู้ใดบอกข้าได้บ้างอ่า ว่านี่มันเรื่องอันใดกันแน่!?”
