“นั่นสิ ฟังที่ท่านประมุขพูด…ไฉนเหมือนผู้พิทักษ์หวังกักขังศิษย์พี่มู่หรงปิงเอาไว้เลยเล่า?”
“อั้ย! ที่แท้เรื่องราวมันเป็นมายังไงกันแน่นะ…แถมต้วนหลิงเทียนเมื่อครู่ ดูเหมือนจะเป็นบุรุษของศิษย์พี่มู่หรงปิงอีก?”
“ศิษย์พี่มู่หรงปิงไม่ใช่ว่าตั้งใจจะขึ้นดำรงตำแหน่งประมุขคนต่อไปหรือ…ไปรักชอบกับบุรุษแบบนี้ แล้วจะขึ้นดำรงตำแหน่งยังไงอ่า?”
“ศิษย์พี่เหมือนจะถูกผู้พิทักษ์หวางกักตัวไว้…แถมเมื่อครู่ต้วนหลิงเทียนยังกล่าวข่มขู่ไว้ด้วยว่าหากศิษย์พี่มู่หรงปิงเป็นอะไรไป จะมาฆ่าคนแถมทำลายนิกายเราอีก…ทำราวกับกลัวผู้พิทักษ์หวางจะทำร้ายศิษย์พี่มู่หรงปิงอย่างไรอย่างนั้น”
“เอ๊ะ! หรือว่า…”
…
แม้อาวุโสหลายคนในที่นี้จะรู้ตื้นลึกหนาบางดี แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมาส่งเดช
อย่างไรก็ตาม ต่อให้ไม่พูดอะไร แต่สุดท้ายความคิดบรรเจิดของเหล่าศิษย์สตรีนิกายอมตะสือหังก็สามารถคาดเดาความเป็นจริงได้ทั้งหมด
“ข้าจดจำได้ว่าผู้พิทักษ์หวางเคยสังหารศิษย์คนหนึ่งที่ไปรักชอบกับบุรุษด้านนอก…ทั้งหมดเพราะผู้พิทักษ์หวางตั้งความหวังไว้กับศิษย์คนนั้น หมายให้ขึ้นดำรงตำแหน่งประมุขนิกายอมตะสือหังของพวกเรา!”
“ใช่ เรื่องนี้ข้าก็เคยได้ยินมาเหมือนกัน…เฮ่อ ศิษย์พี่ผู้นั้นช่างอาภัพแท้! น่ากลัวว่าศิษย์พี่มู่หรงปิงก็จะเกิดเรื่องทำนองเดียวกันกับนางไม่ผิดแน่!”
