“อื้อ! ข้าว่าไม่พ้นต้องเกิดเรื่องเหมือนกันแน่ๆ…แต่บุรุษของศิษย์พี่ที่ตายไปในอดีต มิอาจเทียบบุรุษของศิษย์พี่มู่หรงปิง ที่แข็งแกร่งมากพอจะปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือ ถึงขั้นทำให้ผู้พิทักษ์หวางไร้หนทางทำอะไรได้เช่นนี้”
“โอย ข้าอิจฉาศิษย์พี่มู่หรงปิงแทบตายแล้ว…ชาตินี้ข้าจักเจอบุรุษหล่อเหลามากความสามารถเช่นนี้บ้างไหมนะ? บุรุษของศิษย์พี่มู่หรงปิงทั้งๆที่ยังอายุไม่ถึงร้อยปีแท้ๆแต่กลับเป็นราชาอมตะอันทรงพลังไปแล้ว เช่นนั้นในอนาคตจะประสบความสำเร็จถึงขนาดไหนกัน?”
“ราชาอมตะอายุไม่ถึงร้อยปี! หากข้าไม่ได้มาเห็นกับตาจ้างให้ข้าก็ไม่มีทางเชื่อแน่นอน ว่าตัวตนเช่นนี้จะมีอยู่จริง!”
…
เหล่าศิษย์นิกายอมตะสือหังจ้อกันไม่หยุด หลายคนก็ตกใจไม่น้อย บ้างก็อิจฉาจนเม้มปากที่มู่หรงปิงพบพานบุรุษอันร้ายกาจถึงขนาดนี้ได้ ยังตกใจกันยกใหญ่ที่ได้เห็นตัวตนขอบเขตราชาอมตะอายุไม่ถึงร้อยปี
“อายุไม่ถึงร้อยปีบรรลุขอบเขตราชาอมตะ…ในสวรรค์แดนใต้ นอกจากปรมาจารย์โอสถต้วนแล้ว เกรงว่าคงไม่มีอีกเป็นคนที่สองกระมัง?”
“ไม่ควรมี”
“ข้าว่าไม่น่าจะมีเลยแหละ”
“ปรมาจารยย์โอสถต้วนอายุไม่ถึงร้อยแต่กลับบรรลุขอบเขตราชาอมตะได้…ตอนนี้ให้ใครมาพูดให้ตายว่าเขาไร้พื้นเพยิ่งใหญ่อันใดในภาคกลาง ข้าก็ไม่มีวันเชื่อ!”
