“ผู้พิทักษ์สูงสุดเป็นบิดาของผู้พิทักษ์ลำดับสอง อีกทั้งยังเป็นบุรุษเพียงผู้เดียวในนิกายอมตะสือหังเรา…ด่านพลังยังบรรลุถึงขุนนางอมตะ 10 ทิศแล้ว เจ้านั่นมันมาท้าผู้พิทักษ์สูงสุดเช่นนี้ จะไม่รนหาที่ตายไปหน่อยหรือ?”
“ข้าอยากรู้ยิ่ง…ว่าศิษย์พี่หญิงมู่หรงปิงไปมีบุรุษอยู่ด้านนอกตั้งแต่เมื่อใด อีกทั้งมิใช่ศิษย์พี่กำลังจะสืบทอดตำแหน่งประมุขหรือ นางมีความรักได้เหรอ?”
“ข้าก็ไม่รู้อ่า…พวกเรารีบไปชมดูกันเร็ว”
“แล้วบุรุษผู้นั้นเป็นใครกันนะ คงไม่ใช่คนเสียสติกระมัง?”
“แต่ข้าว่าไม่แน่อาจเป็นคนเสียสติจริงๆก็ได้นะ…ใครให้ศิษย์พี่หญิงมู่หรงปิงงดงามถึงขนาดนั้นเล่า บุรุษจะหลงหัวปักหัวปำก็ไม่แปลกหรอก”
…
ไม่นานเสียงที่ดังระงมไปทั่วนิกายอมตะสือหังก็เริ่มไปในทิศทางเดียวกัน สตรีน้อยใหญ่ทั้งหลายล้วนคิดว่าที่ต้วนหลิงเทียนประกาศออกมาแบบนั้น ไม่พ้นต้วนหลิงเทียนต้องหลงใหลในรูปโฉมของมู่หรงปิงจนสติเลอะเลือนไปแล้วแน่แท้
อีกทั้งบุรุษผู้นั้นอาจมีพลังฝีมือแค่พอตัว ทว่าคิดแสดงความเก่งกาจและความจริงใจให้ศิษย์พี่หญิงมู่หรงปิงของพวกนางรับทราบ ถึงได้เลอะเลือนทำเรื่องเกินตัว ไปท้าขุนนางอมตะ 10 ทิศแบบนี้…
ทว่าพวกนางกลับลืมนึกถึงเรื่องหนึ่งไปอย่างสิ้นเชิง
หากบุรุษผุ้นั้นมีพลังฝีมือแค่พอตัว ไหนเลยจะบุกเข้ามาในนิกายอมตะสือหังของพวกนางได้?
