“เดี๋ยวนะสหาย…นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? มิใช่ว่าต้วนหลิงเทียนผู้นั้นอายุไม่ถึงร้อยปีหรอกหรือ? แล้วคนอายุไม่ถึงร้อยปีไปทำลายนิกายอมตะใหญ่อย่างนิกายอมตะสราญรมย์ได้อย่างไร?!”
“ก็นั่นล่ะที่ทำให้ข้าตกใจแทบตายตอนได้รับรายงาน…ที่สำคัญสายข่าวยังบอกมาด้วยว่า บรรพบุรุษของนิกายอมตะสราญรมย์หลี่ผิง ได้ทะลวงถึงขอบเขตราชาอมตะแล้วด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายกลับโดนต้วนหลิงเทียนเข่นฆ่าเยี่ยงสุนัขตัวหนึ่ง!”
“มารดามันเถอะ! คนอายุไม่ถึงร้อยปีฆ่าราชาอมตะเนี่ยนะ!?”
…
เมื่อข่าวเรื่องนี้แพร่ออกมา เหล่าขุมกำลังน้อยใหญ่ไม่เว้นผู้ฝึกตนพเนจรที่อยู่ในพื้นที่ปกครองของนิกายอมตะสราญรมย์สิ่งแรกที่คิดหลังได้ยินข่าวก็คือ ไม่เชื่อ! จากนั้นเพื่อยืนยันข้อเท็จจริงของเรื่องราวแต่ละขุมกำลังก็ได้ส่งคนไปตรวจสอบสถานการณ์ที่นิกายอมตะสราญรมย์ทันที
สุดท้ายภายใต้การนำโดยกลุ่มผู้ฝึกตนพเนจรไร้สังกัดชนชั้นยอดฝีมือกลุ่มหนึ่ง พอบุกไปถึงนิกายอมตะสราญรมย์ก็พบว่า…ในนิกายยอมตะสราญรมย์บัดนี้ไม่มีใครเหลืออยู่เลย
และสิ่งที่สำคัญญที่สุดก็คือ
ไม่ว่าคลังสมบัติ แปลงสมุนไพร ทั้งชีพจรผลึกอมตะระดับต่ำของนิกายอมตะสราญรมย์ สภาพของพวกมันให้พูดว่าโดน ‘แร้งลง’ หรือ ‘มหกรรมปล้นครั้งยิ่งใหญ่’ ก็ไม่เกินเลย เพราะตอนนี้สภาพที่ทางได้ยับเยินเละเทะไปหมด…
จังหวะนี้ทุกคนจึงเชื่อได้สนิทใจ
นิกายอมตะสราญรมย์จบสิ้นแล้วจริงๆ!!
