“อีกทั้งบิดาของเจ้า…ด้วยเพราะกริ่งเกรงพลังฝีมืออันน่าสะพรึงกลัวของปรมาจารย์โอสถต้วน และกังวลว่าปรมาจารย์โอสถต้วนจะเอาโทสะเรื่องที่เจ้าคิดแผนอุบาทว์หลอกมันไปเข่นฆ่าเหอซาน มาลงกับนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับของพวกเรา สุดท้ายก็ทำลายล้างนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับของพวกเราจนพินาศสิ้น! จึงตัดสินใจจบชีวิตตัวเองเช่นนั้น!!”
เห็นได้ชัดว่าพอเห็นไป๋อวี่ซวนหันรีหันขวางคล้ายกำลังงมองหาอะไรอยู่ โจวเหวินก็ล่วงรู้ความคิดในหัวของมันทันที
“อะไร!?”
และทันทีที่เสียงกล่าวของโจวเหวินดังจบคำ ไป๋อวี่ซวนก็เริ่มบังเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาจับใจ มองต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง สีหน้าแววตาของมันก็ทำราวกับพบพานภูตผีกลางวันแสกๆ ปากอ้าพะงาบๆกล่าวคำออกมาอย่างยากลำบาก “มัน…มันน่ะหรือ จะมีพลังสามารถฆ่าอาจารย์อาได้!?”
“ยิ่งไปกว่านั้น…เป็นเพราะกังวลว่ามันจะทำลายนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับ ท่านพ่อถึงกับเลือกฆ่าตัวตาย?”
“เรื่องพรรค์นี้…มันจะเป็นไปได้อย่างไร!?”
“มันไหนเลยจะมีพลังสูงส่งจนน่ากลัวถึงขั้นนั้นได้ทั้งที่ยังมีอายุไม่ถึงร้อยปี?!”
ไป๋อวี่ซวนไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ อีกทั้งมันไม่อาจทำใจเชื่อได้ลงคอจริงๆ!
“หากชาติหน้ามีจริง เจ้าก็จำเอาไว้ให้ดี…”
