ในขณะที่ไป๋อวี่ซวนคิดไปในใจอย่างหวั่นหวาด มันก็เริ่มหันรีหันขวางหมายมองหายอดฝีมือขอบเขตราชาอมตะที่สมควรเร้นกายติดตามต้วนหลิงเทียนมาไม่หยุด
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่ามันจะมองไปทางไหนก็ไม่อาจหาผู้ใดพบเจอ
ในที่สุดสายตามันก็เบนไปตกยังเถี่ยไท่เหอที่ลอยร่างอยู่ด้านหลังต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อ และคิดไปว่าเถี่ยไท่เหอคนนี้อาจจะเป็นยอดฝีมือขอบเขตราชาอมตะที่ติดตามต้วนหลิงเทียนมา
อย่างไรก็ตาม ไม่ทันไรมันก็รู้สึกคุ้นๆหน้าเถี่ยไท่เหออย่างประหลาด
‘ข้าจำได้แล้ว…’
‘เจ้านั่นคือเถี่ยไท่เหอ ผู้พิทักษ์ซ้ายของนิกายอมตะไท่อีที่ข้าเคยเจอในอดีต’
‘เช่นนั้นมันย่อมไม่ใช่ยอดฝีมือราชาอมตะที่ติดตามต้วนหลิงเทียนมาด้วยแน่…ยอดฝีมือราชาอมตะผู้นั้นสมควรยังเร้นกายอยู่ในความมืดไม่เผยตัว!’
พอคิดถึงงจุดนี้ ไป๋อวี่ซวนก็อดไม่ได้ที่จะหันมองไปรอบๆอย่างหวาดระแวงอีกครั้ง ใบหน้ายังเริ่มฉายชัดถึงความไม่ยินยอมพร้อมใจขึ้นมา มันไม่พอใจเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนมีภูมิหลังอันแข็งแกร่งถึงขั้นมียอดฝีมืออันทรงพลังติดตามคุ้มครอง!
“หึ! อย่าได้มองหาให้เสียเวลา!!”
จากนั้นโจวเหวินที่ไม่ทราบหายจากอาการเหม่อเมื่อไหร่ ก็มองกล่าวกับไป๋อวี่ซวนด้วยน้ำเสียงเย็นชาค่อนแคะ “ปรมาจารย์โอสถต้วนหาได้มียอดฝีมือติดตามอยู่ข้างกายไม่…อาจารย์อาของเจ้า เป็นปรมาจารย์โอสถต้วนลงมือสังหารด้วยตัวเอง!”
