กลับกัน ตัวมันก็รู้ดีแก่ใจ ว่าถ้าหากมันไม่ยอมรับข้อเรียกร้องดังกล่าวของต้วนหลิงเทียน น่ากลัววันนี้เรื่องราวคงจะไม่ได้จบลงด้วยดี!
เช่นนั้นมันจึงลังเลทั้งยังลำบากใจเป็นที่สุด ไม่อาจตัดสินใจได้จริงๆ!
“หึ!”
ในขณะที่ประมุขนิกายอมตะสววรรค์ลี้ลับไป๋หวู่จี้กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความกังวล ด้วยจนใจจะตัดสินใจเลือกทางใด ก็เป็น 1 ใน 3 บรรพบุรุษของนิกายอมตะสววรรค์ลี้ลับ ชายวัยกลางคนในชุดเขียวขี้ม้าหนึ่งในคู่แฝดก็พ่นล่มสบถออกมาเสียงเย็น
“ปรมาจารย์โอสถต้วน ประมุขให้เจ้าเสนอข้อเรียกร้องออกมาก็นับว่าไว้หน้าเจ้ามากแล้ว…เจ้าก็อย่าให้มันมากเกินไปนัก!”
หลังสบถคำเสียงเย็น ชายวัยกลางคนชุดเขียวขี้ม้าก็มองจ้องต้วนหลิงเทียนด้วสายตาเย็นชา กล่าวออกเสียงแข็ง!
มันย่อมรู้ดี ว่าไป๋หวู่จี้กำลังตกที่นั่งลำบาก กลืนไม่เข้าคายไม่ออก!
“มากเกินไป? ฮ่าๆๆๆ!!”
ดิ้นคำพูดดุดันของชายวัยกลางคนชุดเขียวขี้ม้า ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังร่า
“เจ้าหัวเราะอันใด!?”
พอเห็นว่าต้วนหลิงเทียนถึงกับกล้าหัวเราะออกมาจริงๆ สีหน้าชายวัยกลางคนก็แปรเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ปั้นยากทันที อีกทั้งใบหน้าอัปลักษณ์ดูไม่ได้ของมัน ยังคล้ายจะฉาบเคลือบไว้ด้วยม่านน้ำแข็ง!
“ข้าหัวเราะอะไร…จำเป็นต้องรายงานเจ้าด้วย?”
