อาวุโสฉีที่อยู่ข้างๆก็กล่าวเสริมออกมาอย่างประจวบเหมาะ สายตาที่มองจองเถี่ยไท่เหอยิ่งมายิ่งเย็นชา เอ่ยปากกล่าวคำออกมาเสียงขรึมว่า “เถี่ยไท่เหอเจ้าเป็นถึงอาวุโสสูงสุดของนิกายอมตะไท่อี เช่นนั้นเจ้าคงรู้กระมัง…ว่าเจ้าละเมิดกฏของนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับเรา?”
“ถิ่นที่อยู่ของนิกายอมตะไท่อีของเจ้าเอง ก็สมควรห้ามมิให้คนนอกล่วงล้ำเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาตเหมือนกันกระมัง?”
หลังกล่าวจบคำ อาวุโสฉีก็มองจ้องเถี่ยไท่เหอด้วยยสายตาแฝงความนัยประการหนึ่ง
“เถี่ยไท่เหอ! หากเจ้ามิอาจหาคำอธิบายดีๆเรื่องเจ้าบุกรุกเข้ามานิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับของพวกเรา เช่นนั้นวันนี้เจ้ามาได้ แต่อย่าหวังจะได้กลับไป!”
“ถูกต้อง! หากเจ้าไม่อาจหาเหตุผลอันสมควรมากล่าวต่อพวกเราได้ล่ะก็ ไม่ต้องถึงมืออาวุโสฉีกับอาวุโสหงแต่อย่างไร…แม้จะเป็นแค่พวกเรา แต่คิดจัดการเจ้ายังเหลือเฟือ!”
“เถี่ยไท่เหอ การกระทำอุกอาจของเจ้ามันมีราคาที่ต้องจ่าย…”
…
หลังอาวุโสหงกกับอาวุโสฉีที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาอาวุโสที่มาถึงตอนนี้กล่าวเปิด เหล่าอาวุโสด้านหลังก็เร่งกล่าวจามออกมาด้วยยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
กระทั่งบางคนไม่เพียงแต่กล่าวออกเสียงเหี้ยมเท่านั้น จิตฆ่าฟันยังเริ่มแผ่ซ่านออกมาอย่างไม่คิดจะปกปิด!
เถี่ยไท่เหอที่อยู่ๆก็โดนอาวุโสของนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับคาดโทษ มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอื้ออึงอยู่บ้าง
