“นั่นสิ! ต่อให้เจ้าจักเป็นอัจฉริยะในเต๋าโอสถหมื่นปีไม่พบพาน…แต่พลังฝึกปรือเจ้าดูเหมือนจะพึ่งอยู่ในขอบเขตยอดเซียนยอมตะขั้นลี้ลับมิใช่หรือไร อย่างเจ้าน่ะหรือจะมีปัญญาฝ่าค่ายกลของนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับเรามาได้?”
“เจ้าคิดว่าพวกเราเป็นตัวโง่งมหรือไร?”
…
ในขณะที่ระดับสูงของนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับกล่าวคำถากถาง แววตาที่ใช้มองต้วนหลิงเทียนก็ทำราวกับแววตาที่ใช้มองคนปัญญาอ่อน
“เหอะๆ…ไม่ทราบว่าพวกท่านได้ยินเรื่องนี้มาหรือยัง แต่ข้าได้ยินจากคนของนิกายอมตะสราญรมย์มาว่า ภูมิหลังอันใดที่หัวหน้าปรมาจารย์โอสถของนิกายอมตะไท่อีกล่าวอ้างออกมา ล้วนแล้วแต่เป็นมันอุปโลกน์ขึ้นมาเองทั้งสิ้น”
“เรื่องนี้เองหรือ ข้าได้ยินมาสักพักแล้วเช่นกัน…เหอะ! คนที่สามารถปั้นแต่งได้กระทั่งภูมิหลังของตัวเองออกมาอย่างหน้าไม่อาย ยังจะหลงเหลือความน่าเชื่อถืออันใด?”
“มันอย่างดี ก็เป็นได้แค่คนโกหกเท่านั้น!”
…
เมื่อเหล่าอาวุโสของนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับบางคนเปิดโปงเรื่องที่ภูมิหลังของต้วนหลิงเทียนในภาคกลางล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องปั้นแต่งออกมา ทั้งหมดก็พากันหัวเราะเยาะต้วนหลิงเทียนกันยกใหญ่ สายตาที่ใช้มองยังแฝงความดูถูกเพิ่มขึ้นหลายส่วน
“ข้าจะให้เวลาพวกเจ้า 3 ลมหายใจ…”
