ตอนที่ 2,907 : ปัดความรับผิดชอบ
“มัน…มันเป็นผู้ใดกันแน่!?”
“เมื่อครู่…ดูเหมือนท่านบรรพบุรุษจะเรียกมันว่าต้วนหลิงเทียน?”
“ต้วนหลิงเทียน?”
“ต้วนหลิงเทียน…ชื่อนี้ไฉนคุ้นหูข้านักนะ?”
“ช้าก่อน! ต้วนหลิงเทียนนั่น…มิใช่นามของหัวหน้าปรมาจารย์โอสถนิกายอมตะไท่อี ที่โด่งดังไปทั่วภาคตะวันออกเฉียงใต้ หลังจบงานสมัชชาเต๋าโอสถครั้งล่าสุดรึไง?”
“ใช่! เป็นมัน! ข้าจำได้…ว่าหัวหน้าปรมาจารย์โอสถของงนิกายอมตะไท่อีเรียกว่าต้วนหลิงเทียน ข้าก็ว่าแล้วเชียวว่าไฉนชื่อมันถึงได้คุ้นหูข้านัก!”
“แต่ต้วนหลิงเทียนคนนี้ จะใช่คนๆเดียวกับต้วนหลิงเทียนผู้นั้นเหรอ?”
“นั่นสิ พวกเจ้าเพ้อไปแล้วรึไร! ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่หัวหน้าปรมาจารย์โอสถของนิกายยอมตะไท่อียังมีอายุไม่ถึงร้อยปีคนนั้น เป็นถึงปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงที่ได้รับการยอมรับว่ายอดเยี่ยมที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงใต้เลย…ต่อให้จะไม่ได้ให้ไม่ได้มุ่งมั่นในหนทางโอสถ แต่เลือกจะทุ่มเทให้กับการฝึกตน ก็ไม่มีทางมีพลังระดับนี้ได้ทั้งที่ยังอายุไม่ถึงร้อยปี!!”
“ข้าเห็นด้วย…พลังความแข็งแกร่งของต้วนหลิงเทียนคนนี้ อย่างน้อยๆก็ต้องบรรลุถึงขอบเขตราชาอมตะ อีกทั้งท่าจะไม่ใช่แค่ราชาอมตะธรรมดาๆอีกด้วย ไม่งั้นคงไม่อาจฆ่าบรรพบุรุษหลี่ผิงได้อย่างง่ายดายหรอก!”
