และพอกล่าวจบคำ ทั่วร่างหลี่ผิงก็ปรากฏรัศมีพลังสุดไพศาลแผ่ซ่านออกมาอย่างน่าเกรงขาม และเมื่อระดับสูงของนิกายอมตะสราญรมย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังดังกล่าว พวกมันก็ตกใจกลัวไม่น้อย!
เพียงเพราะกลิ่นอายพลังดังกล่าว ได้กดดันจนพวกมันรู้สึกเสมือนความตายจดจ่ออยู่ที่คอหอย!
ประมุขนิกายอมตะสราญรมย์อย่างหลิวเสวียนคงนั้น สภาพยังดีกว่าผู้อื่นอยู่บ้าง หากแต่สีหน้าก็เคร่งขรึมจริงจัง ทำราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ!
ครืน! ครืน! ครืน! ครืน! ครืน!
…
เมื่อหลี่ผิงปลดปล่อยพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดขอบเขตราชาอมตะ 1 ต้นกำเนิดออกมาอย่างไม่คิดระงับกลิ่นอายพลังอันน่าสะพรึงกลัวไม่เพียงทำให้ระดับสูงที่ลอยร่างไม่ห่างหวาดผวา กระทั่งคนของนิกายอมตะสราญรมย์ที่อยู่เบื้องล่างก็อดไม่ได้ที่จะแตกตื่นไป เพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังน่ากลัวดังกล่าวเช่นกัน
“นี่มันแรงกดดันพลังอันใด ช่างทรงพลังน่ากลัวนัก!”
“กลิ่นอายพลังนี่มัน…หรือจะมาจากบรรพบุรุษหลี่ผิง?!”
“นี่น่ะเหรอ…กลิ่นอายพลังของตัวตนขอบเขตราชาอมตะ?”
…
วาจาทำนองดังกล่าวดังขึ้นทุกแห่งหนในนิกายอมตะสราญรมย์ เหล่าศิษย์มากมายที่ไม่รับทราบเรื่องราวก่อนหน้าก็เริ่มพากันเหินร่างออกมาชมดูเรื่องราว
แต่แน่นอน พวกมันรู้ดีว่าพลังฝึกปรือของตัวเองอ่อนด้อย พวกมันจึงไม่กล้าเข้ามาใกล้นัก เพียงชมดูเรื่องราวอยู่ห่างๆเท่านั้น
“นี่มัน…”
“เกิดอะไรขึ้น ไฉนคนตายเกลื่อนเลยเล่า!?”
