“ช้าก่อน ร่างบนหลังคานั่นมัน…มิใช่ศิษย์พี่หวงถังที่พึ่งทะลววงถึงขอบเขตยอดเซียนอมตะขั้นสุดยอดหรือไร! ไฉนตกตายอยู่ตรงนั้นได้เล่า!?”
…
เมื่อเหล่าศิษย์ของนิกายอมตะสราญรมย์ออกมาชมดูเรื่องราว พวกมันก็เริ่มพบศพที่ตายกันเกลื่อนเรียกว่ามองไปทางไหนก็เจอ และทั้งหมดเป็นศิษย์นิกายยอมตะสราญรมย์ ที่เหินขึ้นมาชมดูเรื่องราวก่อนหน้าพวกมันทั้งสิ้น…
“นี่มันอะไรกัน…หากไม่นับบาดแผลตกจากที่สูงแล้ว ทุกคนไร้บาดแผลอื่นใด! แต่ทว่าหากสังเกตให้ดี…ทุกคนล้วนแล้วแต่มีเลือดออกจากทวารทั้ง 7 เหมือนกันหมด!!”
“ไร้บาดแผลภายนอกอื่นใด ยังมีเลือดไหลออกจากทวารทั้ง 7…นี่มิคล้ายการโจมตีด้วยพลังวิญญาณ แต่สมควรเป็นการโจมตีด้วยคลื่นเสียง!”
“จ้าวสวรรค์ช่วย! คลื่นเสียงอันใดกันถึงได้คร่าชีวิตศิษย์พี่เหล่านี้ได้…แล้วผู้ลงมือที่แท้เป็นตัวตนขอบเขตใดกัน!?”
“ข้าก็ไม่รู้…แต่ที่รู้คือสมควรไม่อ่อนด้อยไปกว่าท่านประมุขแน่!”
…
เหล่าศิษย์ที่พึ่งเหินร่างออกมาจากที่พัก ก็อดไม่ได้ที่จะสนทนากันอย่างแตกตื่นหลังพบศพนอนตายเกลื่อนกลาด
อย่าไรก็ตาม พวกมันสนใจศพอยู่พักหนึ่ง ก็เริ่มละสายตาไปชมดูกลุ่มคนบนฟ้าสูง
“เป็นท่านประมุข!”
“เหล่าผู้อาวุโสระดับสูงก็อยู่ด้วย!”
“แล้วนั่น…ท่านบรรพบุรุษหลี่ผิงหรือ!?”
“น่าจะใช่…แต่ไฉนท่าทีของท่านบรรพบุรุษหลี่ผิงแลดูตึงเครียดนักเล่า คล้ายจะกริ่งเกรงเจ้าหนุ่มชุดม่วงที่เผชิญหน้ากันอยู่ไม่น้อย”
