ต้วนหลิงเทียนยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง กล่าวออกเสียงเบา “หากเจ้าหมายถึงมัน…ก็ใช่ ในเมื่อมันคิดฆ่าข้า เช่นนั้นข้าจึงฆ่ามัน”
“อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนคนที่คิดจะฆ่าข้าไม่ได้มีแค่มันคนเดียวเท่านั้น…แต่ระดับสูงของนิกายอมตะสราญรมย์ด้านหลังเจ้าก็อยากจะฆ่าข้าเหมือนกัน”
ขณะกล่าวประโยคท้าย สายตาต้วนหลิงเทียนก็มองกวาดไปยังระดับสูงของนิกายอมตะสราญรมย์หลังงหลี่ผิงทั่วๆ กระทั่งไปหยุดมองที่หลิวเสวียนคง พลางแสยะยิ้มกล่าวว่า “ที่ข้ามานิกายอมตะสราญรมย์วันนี้ ก็เป็นเพราะเรื่องนี้ล่ะ”
“พอดี..ข้ามีนิสัยเสียประการหนึ่ง”
“ใครที่มันอยากให้ข้าตาย…ข้าก็ไม่คิดปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่!”
ขณะกล่าววาจาสุดท้าย เสียงกล่าวของต้วนหลิงเทียนที่เดิมเรียบเบา ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเย็นชายะเยือก สองตาที่เคยสงบก็ปะทุจิตสังหารอันเยียบเย็นออกมา!
สิ้นคำกล่าวของต้วนหลิงเทียน สีหน้าท่าทีหลี่ผิงก็เปลี่ยนไปทันใด!
กระทั่งสีหน้าของระดับสูงนิกายอมตะสราญรมย์ไม่เว้นหลิวเสวียนคงก็เปลี่ยนไปใหญ่หลวง ด้วยรู้ดีว่าต้วนหลิงเทียนกำลังพูดถึงพวกมัน!
เป็นพวกมันเห็นดีเห็นงามด้วย เรื่องที่หลี่อันกับจี้ฟ่านไปยังนิกายอมตะไท่อีในพื้นที่รกร้างเพื่อจัดการต้วนหลิงเทียน กระทั่งก่อนที่หลี่อันจะเดินทางไปฆ่าคน ก็เป็นพวกมันที่หารือกันจนเห็นพ้องต้องกันแล้ว…ว่าจะกำจัดต้วนหลิงเทียน!
