และพอเสียงแสดงความยินดีของหลิวเสวียนคงดังจบคำ เหล่าผู้อาวุโสระดับสูงของนิกายอมตสราญรมย์ก็พากันฟื้นคืนสติ เร่งประสานมือกล่าวคำแสดงความยินดีกับหลี่ผิง ที่คล้ายอยู่ๆก็ผุดโผล่ขึ้นมาจากอากาศธาตุออกไปตามๆกัน
อย่างไรก็ตาม หลี่ผิงไม่ได้สนใจคำแสดงความยินดีของหลิวเสวียนคงและคนอื่นๆเลย
มันก้มลงมองซากศพนับร้อยพันที่เลอะเลือนเกลื่อนพื้น พลางขมวดคิ้วหน้านิ่ว “ศพพวกนี้…ล้วนแล้วแต่เป็นศิษย์ฝ่ายในของนิกายอมตะสราญรมย์เรามิใช่หรือ?”
“อีกทั้ง…พวกมันยังถูกคลื่นเสียงสังหาร!”
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่บัดนี้หลี่ผิงเป็นราชาอมตะไปแล้วเลย ต่อให้เป็นก่อนหน้า แค่อาศัยสำนึกเทวะไปตรวจสอบซากร่างของศิษย์นิกายอมตะสราญรมย์ที่ตกตาย มันก็ระบุสาเหตุการตายได้ไม่ยาก
“ผู้ใดบอกข้าได้บ้าง นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
จากนั้นเสียงของหลี่ผิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง และเสียงถามไถ่ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันดังกล่าว ยังทำให้ระดับสูงของนิกายอมตะสราญรมย์หน้าเสียไปตามๆกัน
และหลังกล่าวถามจบคำ หลี่ผิงก็หันไปมองจี้ฟ่าน รวมทั้งสังเกตเห็นต้วนหลิงเทียนที่ลอยร่างอยู่เบื้องหน้าจี้ฟ่านด้วย
ในขณะที่หลี่ผิงคิดจะถามอะไรจี้ฟ่านนั้นเอง
“ท่านบรรพบุรุษ…”
