“อาจารย์ลุง”
ตอนนี้เองเป็นประมุขนิกายอมตะหลิวเสวียนคงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “ท่านอย่ามองว่ามันอายุไม่ถึงร้อยปี…พลังฝีมือของมันยังสูงกว่าข้าเสียอีก”
“อย่างน้อยๆมันก็สมควรเป็นขุนนางอมตะ 10 ทิศ…แม้กระทั่งกึ่งราชาอมตะ!”
กล่าวถึงท้ายประโยค หลิวเสวียนคงก็หันไปมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาหวั่นหวาด
“ขุนนางอมตะ 10 ทิศ? กึ่งราชาอมตะ?”
ได้ยินสิ่งที่หลิวเสวียนคงพูด หลี่ผิงก็อึ้งไปพักหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองต้วนหลิงเทียน ในแววตามากล้นไปด้วยความสงสัยทั้งไม่เชื่อ “อาศัยมัน?”
“หึ! กับอีแค่เด็กน้อยขนอุยอายุไม่ถึงร้อยปีผู้นี้ ข้าหลี่ผิงคิดฆ่ามัน ก็ลำบากเพียงหนึ่งฝ่ามือ!!”
หลี่ผิงแสยะยิ้มดูแคลนแค่นคำออกมาเสียงเย็น จากนั้นพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดทั่วร่างก็เริ่มสั่นไหว ค่อยปะทุขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราด รวมรั้งไปยังฝ่ามือขวาเร็วไว!
ปงงง!!
พริบตาต่อมาฝ่ามือขวาที่รวมรั้งพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดอันทรงพลังเอาไว้ ก็สะบัดตบไปทางต้วนหลิงเทียนส่งๆ ปรากฏเป็นมวลพลังลักษณ์ฝ่ามือมหึมาประหนึ่งเนินเขาย่อมๆ แหวกฟ้าผ่าอากาศจี้เข้าหาต้วนหลิงเทียนเร็วรี่!
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
…
แม้เป็นการลงมือส่งๆ แต่ในเมื่อเป็นการลงมือของตัวตนขอบเขตราชาอมตะ พลังอานุภาพย่อมไม่ใช่ชั่ว! ฝ่ามือพลังอันเขื่องผ่านพ้นไปที่ใด มวลอากาศล้วนแตกระเบิดส่งเสียงดัง สภาวะพลังดุดันน่าเกรงขามประหนึ่งทัพม้านับหมื่นพันยาตรา!!
