ผิดกับเหล่าระดับสูงของนิกายยอมตะสราญรมย์ที่หวั่นหวาดเสมือนความเป็นตายอยู่ในกำมือผู้อื่น จี้ฟ่านที่อยู่ด้านหลังต้วนหลิงเทียนไม่ได้รู้สึกอะไรมากมาย
อย่างไรก็ตามพอถูกหลี่ผิงมองจ้องมาด้วยสายตาเย็นชา สีหน้าจี้ฟ่านก็ซีดลงเล็กน้อย ค่อยมาดีขึ้นหลังจากที่หลี่ผิงละสายตาออกจากมันไปมองจ้องต้วนหลิงเทียนแทน
ตอนนี้เองสำนึกเทวะของขอบเขตราชาอมตะ 1 ต้นกำเนิดก็แผ่พุ่งออกมาจากร่างหลี่ผิง ปกคลุมไปทั่วเรือนกายต้วนหลิงเทียน
“หืม? อายุไม่ถึงร้อยปีงั้นรึ?”
ทันใดนั้นมันก็ค้นพบได้ทันที ว่ากลิ่นอายเลือดเนื้อของต้วนหลิงเทียนเป็นกลิ่นอายเลือดเนื้อของคนที่ยังมีอายุไม่ถึงร้อยปี!
ครู่ต่อมามันก็คิดจะตรวจสอบพลังฝึกปรือต้วนหลิงเทียนดู หากแต่มันกลับไม่อาจตรวจสอบได้เลย
“เจ้าบอกว่า…มันเป็นคนใช้คลื่นเสียงฆ่าศิษย์นิกายอมตะสราญรมย์ของพวกเรางั้นรึ?”
ครู่ต่อมา หลี่ผิงก็ละสายตาออกจากต้วนหลิงเทียน แล้วหันหน้าไปมองถามอาวุโสที่อยู่หลังหลิวเสวียนคงที่พูดฟ้องขึ้นมาก่อนหน้าเสียงเข้ม “คนอายุไม่ถึงร้อยปี…ใช้คลื่นเสียงเข่นฆ่าศิษย์นิกายอมตะสราญรมย์เราต่อหน้าเจ้า?”
“แล้วพวกเจ้ามัวยืนโง่งมอันใดกันอยู่ ไฉนไม่ลงมือทำอะไร?”
ยิ่งมาเสียงกล่าวของหลี่ผิงยิ่งเย็นชาลง โดยเฉพาะผู้อาวุโสที่ถูกหลี่ผิงมองถาม ตอนนี้เหงื่อเม็ดเขื่องผุดซึมออกมาท่วมเหม่ง หน้ายังเสียไปไม่น้อย มุมปากกระตุกเบาๆ
อนิจจาเพราะความหวาดกลัว มันก็เลยพูดไม่ออก…
