“นั่นคือ…ลูกแก้ววิญญาณของตถาคตหรือ?”
“ลูกแก้ววิญญาณของตถาคตยังอยู่ดี บ่งบอกว่าคนยังมีชีวิตอยู่…ข้าคิดไม่ถึงจริงๆว่าบรรพบุรุษหลี่อันตายตกไปแล้ว หากแต่ตถาคตยังปลอดภัยอยู่ได้ มิใช่ว่าทั้งสองคนเดินทางไปนิกายอมตะไท่อีด้วยกันหรือไร? แล้วไฉนตถาคตยังไม่ถูกฆ่าตายเล่า?”
“ที่แท้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ไฉนบรรพบุรุษหลี่อันที่เข้มแข็งกว่ากลับตาย หากแต่ตถาคตที่อ่อนด้อยกว่ายังมีชีวิตอยู่?”
…
หลังได้เห็นว่าลูกแก้ววิญญาณของจี้ฟ่านที่หลิวเสวียนคงนำออกมายังเป็นปกติ เหล่าอาวุโสของนิกายอมตะสราญรมย์ก็อดไม่ได้ที่จะสับสนงุนงง
“ฟ่านเอ๋อยังไม่ตายหรือ?”
ด้านหลี่ผิงเองก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาด้วยคววามแปลกใจ ลูกตายังหดหยีลงเล็กน้อย หันไปมองถามหลิวเสวียนคงด้วยความแปลกใจว่า “คงเอ๋อ…เจ้าแน่ใจหรือว่าลูกแก้ววิญญาณลูกนี้ เป็นลูกแก้ววิญญาณของฟ่านเอ๋อไม่ผิด?”
จี้ฟ่านนั้นเป็นศิษย์คนเล็กของลูกพี่ลูกน้องมัน อีกทั้งยังเป็นศิษย์ที่หลี่อันให้ความสนใจมากที่สุด ดั่งคำกล่าวที่ว่ารักบ้านยังรักไปถึงอีกาที่เกาะหลังคาบ้าน หลี่ผิงเองก็เอ็นดูจี้ฟ่านไม่น้อย
อีกทั้งด้วยความที่ศักยภาพพรสวรรค์ไม่ใช่ชั่ว จี้ฟ่านจึงถูกแต่งตั้งให้เป็นตถาคต และจะเป็นประมุขนิกายอมตะสราญรมย์คนต่อไปในภายภาคหน้า
ทว่าตอนนี้พอพบว่าจี้ฟ่านที่เดินทางไปพื้นที่รกร้างพร้อมกันกับหลี่อันยังมีชีวิตอยู่ หลี่ผิงก็อดไม่ได้ที่จะบังเกิดความสงสัยขึ้นมา
