เพราะเรื่องนี้กล่าวกันตามหลักแล้ว มันไม่น่าจะเป็นไปได้เลย!
“อาจารย์ลุง ฟ่านเอ๋อเป็นศิษย์ปิดสำนักของท่านอาจารย์ และเป็นศิษย์น้องคนเล็กของข้า ไหนเลยข้าจะจดจำลูกแก้ววิญญาณผิดได้…และต่อให้ข้าจะจดจำผิดจริง ทว่าในบรรดาลูกแก้ววิญญาณที่ข้ามีอยู่ยังไม่มีลูกใดแตกลงเลย บ่งบอกว่าจี้ฟ่านยังสมควรมีชีวิตอยู่จริงๆ!”
หลิวเสวียนคงกล่าว
หลี่ผิงพยักหน้ารับ จากนั้นค่อยพูดออกมาด้วยสงสัยว่า “ข้าคิดว่าเรื่องนี้ไม่พ้นต้องเกี่ยวข้องกับต้วนหลิงเทียนคนนั้นเป็นแน่…”
“ถึงแม้ว่าจากการสืบเสาะของพวกเจ้าก่อนหน้า 9 ใน 10 ส่วนต้วนหลิงเทียนผู้นั้นสมควรเป็นผู้ที่พึ่งขึ้นสวรรค์มาและไร้ภูมิหลังอันใด แต่ก็ไม่อาจปักใจเชื่อเรื่องนี้ได้ทั้งหมด…”
หลังเอ่ยจบคำ สีหน้าของหลี่ผิงก็ฉายให้เห็นถึงความวิตกกังวลประการหนึ่ง
“ท่านอาจารย์ลุง แล้วตอนนี้พวกเราสมควรทำอย่างไรกันดี ในเมื่อท่านอาจารย์ตกตายอย่างไม่ทราบสาเหตุเช่นนี้…หรือพวกเราจะส่งคนไปสืบหาความจริงที่พื้นรกร้าง?”
หลิวเสวียนนคงเอ่ยถามหลี่ผิง
“เรื่องนั้นไม่จำเป็น”
ได้ยินคำถามดังกล่าวของหลิวเสวียนตง หลี่ผิงส่ายหน้าไปมา สองตายังทอประกายเรืองขึ้นวูบหนึ่ง เอ่ยออกด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ในเมื่อฟ่านเอ๋อยังไม่ตาย เช่นนั้นอีกไม่นานฟ่านเอ๋อต้องส่งยันต์อมตะสื่อสารแจ้งสาเหตุการตายของน้องอันกลับมาเอง”
“ตอนนี้พวกเราก็รอรับยันต์อมตะสื่อสารของมันกันเถอะ!”
