“หากเป็นดั่งที่ท่านอาจารย์ลุงว่า…ในเมื่อท่านอาจารย์ตายตกไปได้สักพักแล้ว หากฟ่านเอ๋อส่งยันต์อมตะสื่อสารกลับมา มิใช่ว่าป่านนี้ยันต์อมตะสื่อสารต้องกลับมาถึงที่นี่แล้วหรือ?”
หลิวเสวียนคงเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าสับสนเป็นกังวล “หรือว่า…ฟ่านเอ๋อได้ใช้ยันต์อมตะสื่อสารแล้ว หากแต่กลับถูกใครบางคนสกัดเอาไว้?”
“นั่นก็อาจเป็นได้”
หลี่ผิงเอ่ยออกเสียงหนัก “อาศัยพลังฝีมือของน้องอัน ให้มองไปทั่ว 6 พื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงใต้ ไม่ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น หากผู้ลงมือมิใช่ตัวตนกึ่งราชาอมตะหรือเป็นราชาอมตะ นับว่ามีผู้คนเพียงหยิบมือเท่านั้นที่สามารถเอาชีวิตน้องอันได้”
“เช่นนั้นข้าคิดว่าหากจะมีผู้ใดเข่นฆ่าน้องอันได้จริง ก็สมควรเป็นตัวตนขอบเขตราชาอมตะ หรือไม่ก็เป็นตัวตนกึ่งราชาอมตะ ที่ลงมือด้วยตัวเอง! หาไม่แล้วน้องอันไม่มีทางพลาดท่าตายตกเป็นแน่!!”
หลี่ผิงกล่าว
“เป็นไปได้หรือไม่ ที่ท่านอาจารย์เกิดบันดาลโทสะ คิดลงมือทำลายนิกายอมตะไท่อี สุดท้ายจึงไปกระตุ้นให้ยอดฝีมือขอบเขตกึ่งราชาอมตะที่ลอบให้ความคุ้มครองนิกายอมตะไท่อีอยู่ออกหน้าลงมือ?”
หลังฉุกคิดถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ขึ้นมา สีหน้าหลิวเสวียนคงก็อดเปลี่ยนไปไม่ได้
“เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้!”
